Hij schuifelde wat ongemakkelijk heen en weer op het perron. In zijn handen klemde hij een bosje bloemen stevig vast. Het was koud die decemberavond in 1995. Hij was samen met enige strijdmakkers op oefening in Den Helder. Met de Mag-geweer schieten op een rode lap die achter een vliegtuig aan bungelde. Best leuk om te doen, al bestond de dag voornamelijk uit wachten tot je aan de buurt was om een salvo af te vuren.
Hij gaapte. Of dit nu kwam door de verveling of door een eerder nachtje stappen in het centrum van Den Helder laten we maar in het midden. Hij was in elk geval blij dat hij niet nogmaals tot in de kleine uurtjes in het uitgaansleven van deze havenstad door moest brengen…
Nee, deze avond zou hem naar Hoorn brengen waar een vriendin tijdelijk woonde in verband met een stage die ze in dit toeristisch plaatsje moest vervullen. Het was niet zomaar een vriendin. Heimelijk was hij al lang gek op haar, helaas was dit niet wederzijds. Tenminste, dat dacht hij. Sinds kort was ze weer vrijgezel.
Hij begon weer hoop te koesteren, misschien zou het ooit nog wat worden? Sinds hij in militaire dienst zat en zij in Hoorn woonde, hadden ze regelmatig contact. Soms een telefoontje, dan weer een kaartje of een brief. Maar vanavond zou het lot ze bij elkaar brengen. Den Helder was per trein maar een uurtje verwijderd van Hoorn.
Tussentijds moest er ook nog overgestapt worden in Heerhugowaard. Daarna een dikke 10 minuten wachten op de trein naar Hoorn. Rond een uur of 8 kwam het boemeltreintje aan. Ze stond al met de fiets in de hand te wachten. Na enige hartelijke welkomstzoenen volgde een fietstochtje van enige minuten totdat ze haar tijdelijk onderkomen bereikten. Echt veel bijzonders was het niet, echt een studenten doorgangshuisje dus. Maar ze had het sfeervol ingericht. Hij kon eindelijk het bosje bloemen overhandigen die hij de hele rit bij zich gehouden had.
De avond vloog voorbij. Gezellig keuvelend over koetjes, kalfjes, het leger, de toeristische opleiding, de toekomst, de jeugdsoos en de feesttent was het binnen de kortste keren elf uur. Het werd zo langzamerhand tijd om het station van Hoorn weer op te zoeken alwaar de trein naar Heerhugowaard rond 23.20 uur zou vertrekken. Hij ging weer bij haar achter op de fiets zitten en hield haar met één hand losjes vast. Wat zou hij haar graag een lange afscheidszoen geven op het station. Maar hij wist dat deze zoen er niet in zat en dat deed af en toe wel eens pijn. Helemaal na zo’n gezellige avond.
Hij was niet de enige die met de trein ging. Het perron stond vol met opgeschoten jeugd. Er volgde nog een vluchtige afscheidszoen en een tot ziens want ze zouden elkaar ongetwijfeld het aankomend weekend weer gaan zien in de jeugdsoos waar ze als vrijwilligster actief was. Op station Heerhugowaard stapte hij over in de trein naar Den Helder. Het was rustig, toen hij uitstapte. Hij stond bijna alleen op het perron. Het bosje bloemen dat hij vier uur geleden gekocht had, stond nu bij haar thuis in een vaas. Wat zou hij graag weer bij die bloemen in de buurt zijn op dit moment.
Maar dat zat er niet in. Hij keek nog eens om zich heen op het verlaten perron om te zien waar hij heen moest. Het was nog 10 minuten lopen naar de kazerne. ‘Hest nog neukt?!’. Zijn onbeschofte, licht aangeschoten kamergenoot wond er geen doekjes om. Helaas moest hij beiden teleurstellen. ‘De hele avond met zo’n lekkere chick, en dan gebeurt er niets?’ Hij staarde hem niet begrijpend met bloeddoorlopen ogen aan. ‘Dat was mij niet overkomen!’. Niet lang daarna viel hij gelukig weer in een diepe slaap. Hij wel…..
Het kerstweekend zag hij haar inderdaad weer. En dat was geen leuke ontmoeting. Ze had zich weer verzoend met haar ex en vanuit een ooghoek zag hij hun innig zoenen. Een heerlijke kerstgedachte, maar zijn hartje brak. Het zou de laatste kerst worden dat hij zijn hart aan haar gaf. Hij besefte dat hij door moest met zijn leven zonder hoop te houden op deze onmogelijke liefde.
Maar tijdens sommige treinritten naar Eibergen, waar de kazerne lag, dommelde hij nog wel eens langzaam weg. Zoet dromend over innige afscheidszoenen op het station van Hoorn. Ergens had hij op het station van Den Helder gevoeld dat ze haar hart wederom aan haar ex gegeven had. De nacht voelde hierdoor nog kouder en donkerder aan…