Scheidsrechters liggen wekelijks onder vuur. Er wordt hen tijdens wedstrijden van alles naar het hoofd geslingerd. Plotseling opkomende blindheid, gebrek aan inlevingsvermogen, het duel niet aanvoelen of alleen maar uit zijn op een schouderklopje van de grote bondsbazen. Eigenlijk zijn het gewoon arrogante klootzakken.
Het is even over half twee. We maken ons weer op voor een enerverend middagje amateurvelden. De taken zijn verdeeld. Iedereen weet wat hem of haar te doen staat. Ik neem steevast een cameraman mee. Iemand die tot voor kort nog niet eens wist wanneer een corner een hoekschop was en een penalty een strafschop. Geen nood, hij heeft een goede leermeester en toont zich een nog snellere leerling. Het duel waarbij we zowel foto- als videomateriaal hopen te schieten is allesbehalve een topper. Eigenlijk is het ronduit saai en bovendien nog eens snerpend koud ook. Met dank aan de stormwind die vrij spel heeft. Recht over het veld jaagt. In het geheel niet gehinderd door welk obstakel dan ook.
Ondanks de belabberde vertoning vermaken we ons kostelijk. De wedstrijd heeft iets weg van een slechte slapstick waarbij de scheidsrechter als regisseur fungeert. Diens postuur verraadt meer over zijn eetgedrag dan over zijn conditie. Hij probeert alles in goede banen te leiden, maar slaagt daar niet echt in. De man met de fluit krijgt de ene na de andere verwensing naar zijn hoofd geslingerd. Of het van de zenuwen komt? Wie zal het zeggen. Zijn optreden wordt in ieder geval steeds warriger. En dat krijgt hij van al die stuurlui aan de kant te horen ook.
En of het daardoor komt dat hij de ene fout op de andere stapelt? De verkeerde speler het veld uit stuurt en een glaszuiver doelpunt wegwuift? We weten het niet. Gaan het hem na afloop vragen. Dat staat hij echter niet toe. Hij praat niet met de media. Verwijst naar de burelen van de bond. Wij zwijgen. Achter ons staat iemand die dat niet doet. Hij noemt de fluitist een ‘arrogante klootzak.’
Wij kijken elkaar slechts aan. Doen ons ding en concluderen met de verliezende trainer dat het een draak van een wedstrijd is geweest met een onterechte winnaar. Maar dat was volgens hem dan ook mede te wijten aan het optreden van de scheidsrechter. Hij vindt het de arrogantie ten top dat een fluitist een wedstrijd moet leiden en het plezier van al die goedwillende amateurs op een dergelijke manier verkloot.
Er wordt gesproken over mensen op de doellijn, vierde officials en weet ik wat voor hulpmiddelen nog meer. Helpt geen sikkepit, want we zien het ook bij de betaalde vakbroeders wekelijks mis gaan. Onhaalbaar bovendien, want de KNVB heeft al de grootste moeite om alle wedstrijden bemand te krijgen.
Laten we er dus maar zuinig op zijn. De fouten van zo’n man op de koop toe nemen. In de wetenschap dat hij gedurende het seizoen nog wel een keer zal opduiken. En dan misschien de tegenstander wel benadeelt. De zegevierende trainer vervolgens victorie kraait omdat zijn team het zo goed heeft gedaan. Zijn collega hem meewarig aankijkt en hem een arrogante klootzak noemt…
(Nanko Kiel is de grote man achter de druk bezochte sportsite Eemsmondsport ( www.eemsmondsport.nl). Daarnaast verslaggever en columnist.)