Ongemaaid gras, oud speelgoed, vuilniszakken…. Nummer 14. Ja, hier moet ik zijn. Als ik aanbel, komen er drie kleine kinderen bij de deur, gevolgd door een hond. Het kost me moeite om bij de woonkamer te komen. Overal liggen spullen en hier en daar lopen nog een paar katten. Als ik binnenloop, komt de vrouw des huizes me tegemoet. Ze is blij met te zien en omhelst me. Haar kleren zijn smoezelig en haar nagels zwart omrand. Terwijl ik kleertjes, luierdoekjes, post en speelgoed van de bank afhaal en ga zitten op een zwarte bank die vroeger wit was, vraagt vaderlief vanuit de keuken of ik koffie wil. Ik knik en vraag me af welk kopje ik zal krijgen vanuit de stapel op het aanrecht.
“Het kan zo niet langer” verzucht ze. “Er zijn hier al zoveel hulpverleners geweest. Ik ben de tel kwijt geraakt” vervolgt hij. “Maar we zijn nooit een steek verder gekomen.” “Ze zeggen dat we lui zijn, maar ik weet niet meer waar ik moet beginnen.” Verdwaasd kijkt ze rond in haar eigen huis, wat inmiddels meer lijkt op een pakhuis.
“En daarom ben ik hier” zeg ik met een blij gezicht. “Ik ga jullie helpen om de handen uit de mouwen te steken. Jullie zullen zelf in actie moeten komen, maar ik help jullie erbij.” Het wordt tijd dat er hier met een positieve blik naar het leven wordt gekeken. Deze lieve mensen willen zo graag anders. Maar het lukt ze simpelweg niet. Ze verzanden in spullen, viezigheid en chaos. Met vier kinderen, twee honden en drie katten is het bovendien niet makkelijk om het hoofd boven water te houden nu beiden zonder werk zitten. Ik besluit niet te blijven hangen in negatieve gedachten. Evenmin vraag ik naar de oorzaak van deze chaos of hoe ze het in hun hoofd halen om überhaupt nog een sigaret op te steken.
Ik drink mijn bruingerande koffiekopje leeg, nadat ik op de hoogte ben gebracht van burenruzies, bezoek van de wijkagent en maatschappelijk werkers die niet deugen. Over drie weken kom ik hier terug. Samen met acht vrijwilligers. Acht mensen die geheel belangeloos hun zaterdag opofferen, achter hun auto een aanhanger voor het afval en in de achterbak vuilniszakken en handschoenen, gaan aan de slag om dit gezin een nieuwe start te geven.
Ze zullen er dan zeker nog niet zijn. Want als het huis leeg en schoon is, dan begint het echte werk pas. Ik zal ze wekelijks bezoeken en ze handvaten geven om structuur en ritme in hun gezin en in hun huis te krijgen. Dat zal niet eenvoudig zijn. Want als je gewend bent om elke avond bij de televisie te eten en vervolgens de etensboel te laten staan, is het niet makkelijk om te zorgen dat de eettafel leeg blijft, aan tafel te eten, de spullen meteen af te wassen en het fornuis schoon te maken. Daar gaan soms weken overheen. En dan hebben we het alleen nog maar over dit aspect.
Het mooiste resultaat zal de dag zijn dat deze mensen vanuit zichzelf zorgen dat ze het netjes en schoon houden in huis. Dat ze niet de ochtend voordat ik ze bezoek, als een gek aan de slag gaan. Maar dat ze elke dag opnieuw eraan werken, omdat ze dat zelf willen. Omdat ze hebben gevoeld hoe fijn het is om te leven in structuur. Om weer overzicht te hebben en om een veilige omgeving te creëren voor hun vier kinderen. Dan zal ik op een dag merken dat de kinderen fris gewassen snoetjes en schone kleding aan hebben, terwijl ik nooit met zoveel woorden heb gezegd dat ze dat moesten doen.
De trieste afloop van dit verhaal is, dat deze hulpverlening niet betaald wordt door de gemeente. Daardoor zijn er veel te weinig mensen die op deze manier geholpen kunnen worden. Ik help deze gezinnen bij wijze van pilot en om de gemeente te laten zien hoe groot het probleem is en wat de oplossing is. Het is fantastisch om te zien dat deze gezinnen weer toekomst zien. Dat ze weer zin hebben om een baan te zoeken. Dat ze weer op goede voet leven met de buren en dat de kinderen niet meer worden gepest omdat ze niet zo fris ruiken.
Ik hoop dat wijkagent Henk en wijkagent Rahim, met wie ik deze week heb gesproken en die al een hele lijst met gezinnen voor me klaar hadden liggen, een goed woordje voor me willen doen. Deze gezinnen en hun directe omgeving verdienen beter!
(Ellie Norden, 42 jaar en afkomstig uit Beilen, is een oud-klasgenoot van mij. En ook nog eens één van de 2 dochters van streektoalfunctionaris Fré Schreiber. Ze heeft een eigen onderneming Handen uit de mouwen ((www.handenuitdemouwen.com)). Daarnaast is ze ook nog eens de schrijfster van het boek ‘Mam, hoe gaat dat dan?’ en verkozen als Business Mom of the Year 2013 van het Noorden! Haar droom is nu om “ontregelde gezinnen aan de onderkant van de samenleving te helpen.”)