Onlangs kreeg ik de vraag van Bert Koster om een column voor zijn weblog te schrijven. Bert is mijn neef en door de dood van mijn moeder eind maart 2013 hebben we nu vaker contact. Mijn moeder is geboren en opgegroeid in Onderdendam, een dorp op het Groningse platteland. Tussen de weilanden en de natuur. Als jong volwassene is zij destijds vertrokken naar de stad. Schiedam in haar geval. Daar ontmoette zij mijn vader, ze trouwden en kregen mij als hun eerste kind. Later volgde nog een dochter, Saskia genaamd.
Wij groeiden op in de stad. Tussen flats, wegen, parkeerplaatsen en supermarkten. Deze stadse taferelen worden afgewisseld met grasveldjes en aangeharkt groen. Dat heeft invloed op het beeld van de wereld als kind. Ik dacht als kind dat melk uit de supermarkt kwam. Maar dat beeld werd wreed verstoord toen wij met het gezin Boele op bezoek waren bij het gezin van mijn neef Bert in Westerwijtwerd. Ik was een jaar of 6/7 en mocht mee met neef Henk om melk te halen. We kwamen terecht bij een boer en daar ontrafelde ik het geheim van de herkomst van melk. Het kwam niet uit een pak, nee, het kwam uit een koe!
Vol verbazing vertelde ik dat bij thuiskomst aan tafel. De familie heeft flink gelachen. Mijn beeld van melk was definitief veranderd en de gebeurtenis zat verankerd in mijn brein. Zo gaat het vaak bij herinneringen aan de natuur. Positieve natuurervaringen uit je jeugd blijven je altijd bij. Je herinnert je vrij gemakkelijk hoe oud je was, in welke omgeving je je bevond, met wie je was, hoe het rook en hoe je je voelde.
Ik werd ouder en regelmatig bezochten we het Groningse platteland. En iedere keer had ik daar groene ervaringen. Suikerbieten sjouwen, een muskusrat in de sloot, vroeg in de ochtend paardjes eten geven, fietsen tussen uitgestrekte akkers vol aardappelen en groente, ’s morgens om 5 uur gewekt worden door hanen tijdens het logeren bij neef Jurrie. Allemaal ervaringen die ik me nu nog vrij makkelijk tot in details kan herinneren.
Uiteindelijk werden de bezoeken aan Groningen minder en had ik als puber weinig zin meer om in een dorp tussen de bloemkolen te zitten. Ik ontmoette mijn huidige grote liefde en verhuisde naar een echte stad, Rotterdam. Daar werkte ik in verschillende buurten. Buurten waar het leven niet altijd makkelijk is, vanzelf gaat en waar kinderen opgroeien in een weinig groene omgeving. Met een compagnon startte ik ruim 6 jaar geleden BuurtLAB. Een stichting die zich inzet voor jeugd uit de zwakke buurten. Door gewoon aan kinderen te vragen wat zij graag in hun buurt willen, komen we op ideeën en ontwikkelen wij concepten. 6 Jaar geleden kwamen we tot het inzicht dat kinderen graag activiteiten willen rondom natuur. Moestuinieren, spelen in het groen, ravotten in de modder. Kortom, de natuur onderzoeken. We ontwikkelden stadsmoestuinen (COOLzaad), RAVOTTUH en Proef. Met succes, want we kregen zelfs een Koninklijke prijs in 2012 voor ons werk. En de basis van dat succes is gezaaid tijdens mijn bezoeken aan het Groninger platteland. Daar zijn blijvende herinneringen gekweekt!
Zo zie je maar hoe belangrijk het is om kinderen uit de stad, die vrijwel nooit contact met de natuur hebben, groene ervaringen te laten opdoen. Hoe kun je anders ooit liefde voor de natuur krijgen?