Altijd een bijzondere dag, vind ik, oudejaarsdag. Aan de ene kant een dag met volop gezelligheid, maar aan de andere kant ook een dag voor de blues. Een dag die toch een ietwat sentimenteel, melancholisch gevoel oproept. Je kijkt in vogelvlucht terug op het jaar dat bijna achter je ligt. Was het een effen jaar, of juist een jaar vol hoogtepunten? Misschien was daar de bruiloft of de geboorte van een langverwacht en zeer gewenst (klein)kind of de aankondiging ervan. Maar het kan ook een jaar geweest zijn waarbij iemand die je dierbaar was kwam te overlijden, waar contacten verdwenen en het hart smart kent wanneer je aan iemand terugdenkt die er nu niet meer is….
Het is net of je bij het stijgen der leeftijdsjaren je hiervan bewuster wordt. Dat het geen zekerheidje is dat je het volgend jaar nog steeds gezond bent, nog werk hebt en alle dierbaren nog steeds binnen handbereik zijn. Toch zal oudejaarsdag 2015 ongetwijfeld ook weer bol staan van de mooie en gezellige tradities. Concordia die langs komt om oliebollen te verkopen, carbidknallen bij Het Boterdiep onder het genot van, een bezoek aan het stamcafé (het blijft wat dat betreft zonde dat huiskamercafé Tinus en Eke er niet meer is, gelukkig kunnen we ook prima op Fraamklap bij café Tuitman terecht), vuurwerk afsteken, de kerstboom aftuigen en op een of ander vreugdevuur werpen.
Misschien ’s avond nog een kerkdienst om je zonden te overdenken, te herdenken en hopelijk vol vertrouwen vooruit te blikken naar het jaar 2016. Daarna gezellig met dierbaren bij elkaar, de oliebollen op tafel, Youp van ’t Hek met een conference op de achtergrond (oei, dat zal dit jaar niet lukken) of, wanneer de eigen cabaretiers (nog) niet in vorm zijn juist op de voorgrond, de champagneflessen nog gekurkt in de koelkast. Misschien geestelijk en lichamelijk reeds voorbereidingen treffend voor een knallend nieuwjaarsfeest in bijvoorbeeld Zalencentrum Vita Nova of elders.
Wanneer klokslag 12 uur dichterbij komt bespeur ik toch altijd een beetje een soort van onrust in mij. Nu nog gezellig en goedgehumeurd bij elkaar maar blijft dit ook zo? Misschien dat ik met oud en nieuw nog een bezoek breng aan mijn ouders in Hippolytushoes. Gewoon omdat het nu nog kan. Hun huis is inmiddels verkocht en daar is vanaf mei 2014 een nieuwe, jonge generatie bezig met hun eigen dromen en idealen. Pa heeft het er moeilijk mee, weer een moment van afscheid, weer een stukje van zijn eigen kwijt. Voor moeder kan het niet snel genoeg gaan, het huis is toch veel te groot geworden voor haar. Geslachten gaan, geslachten zullen komen…
Wanneer de klok zijn 12 slagen geslagen heeft vallen we elkaar in de armen om elkaar een zeer gemeend en goed 2016 te wensen. Er wordt gelachen, gezoend, gedronken, even heel veel geknald alvorens de laatste feestelijke gerechten en drankjes met al dan niet gespeelde frisse tegenzin weggewerkt worden. En dan is ook deze dag weer voorbij. Met een beetje geluk word je enige uren later zonder kater wakker. Om her en der nog even je dierbaren de hand te schudden. ‘Veel hail en zeg’n voor 2016’!
Toch zullen er ook genoeg mensen zijn die opgelucht adem halen. ‘Feestmaand’ december is gelukkig weer voorbij. Het gemis blijft maar gelukkig worden de dagen langzaam maar zeker elke dag weer een stukje langer. En uiteindelijk zal het weer voorjaar worden. De tijd waarin de natuur ontwaakt en weer tot leven komt. Een mooi vooruitzicht en iets om naar uit te zien. Wordt het weer zo’n warm jaar, zijn we eindelijk uit de recessie, krijgen we weer wat meer oog voor elkaar? Vragen die nu nog in de toekomst hangen maar waar we, als we weer een jaar verder zijn, de antwoorden op weten. Time is a train, makes the future the past…
Rest mij nog om alle lezers van deze website nogmaals ‘Veel hail en zeg’n voor 2016’ toe te wensen….