Het was even slikken de afgelopen week. De Telegraaf Media Groep stopt met hyves als sociaal netwerk. De website blijft bestaan maar gaat door als ‘spelletjesplatform’. Oprichter Raymond Spanjer, die in 2010 samen met de andere aandeelhouders 44 miljoen euro ontving is teleurgesteld maar niet verrast. ‘Spijtig’, was zijn korte reactie. Hoewel ik zelden meer mijn hyvespagina bezoek deed het bericht mij toch wel wat. Zou ik, als hyves er niet geweest was, ooit zijn gaan samenwonen met Miranda?
Hyves bestaat sinds september 2004. Aanvankelijk moest ik er niets van hebben, de eerste jaren had ik ook nog nooit van het bestaan gehoord. Het begon denk ik een beetje te borrelen in 2007. Ik keek toen wel eens op profielen van mensen. Best wel grappig om te zien vooral als er ook nog mooie foto’s op stonden. Maar het was aan mij niet besteed. Wat mij precies tegenhield weet ik eigenlijk niet eens meer. Misschien vond ik het wel onzinnig, een zinloos tijdverdrijf, misschien was dit sociale netwerken wel niet helemaal mijn ding. Of misschien was ik wel bang dat niemand mij als hyvesvriendje wilde.
Op 16 maart 2008 veranderde dat drastisch. We waren aan het klaverjassen bij buurman Wim toen Wim zijn vrouw Daan zich waarschijnlijk verveelde. ‘Ik ga nu ook een account voor jou aanmaken’, sprak ze teder, ‘dat wordt de hoogste tijd!’. Mijn kaartgenoten hadden het er drukker mee als ikzelf, het werd dan ook een glansrijke overwinning voor Gert en Bert. Buuffie nodigde direct allerlei mensen voor mij uit…
Thuisgekomen werd ik toch wel nieuwsgierig. Toch nog maar even koekeloeren. Ik was zo een uur verder met het hyven, en menig vriendje en zelfs vriendinnetje rijker. Een nieuwe verslaving diende zich derhalve aan. En dat hebben de mensen geweten. Schrijven was toen al mijn ding dus het was krabbelen geblazen en statussen plaatsen in de hoop dat er mensen op zouden reageren. Ook kon je er mooi je blogs op kwijt. Kicken wanneer er ook nog op gereageerd werd en dat mensen je schrijfsels mooi vonden.
Sommigen moeten horendol geworden zijn van mij. Triohyvesvriendin in het bijzonder. Die was er op den duur zo zat van dat ze al mijn krabbeltjes verwijderde en mij later zelfs ontvriendde. Dat betekende direct een halvering van mijn krabbelpagina. Een ontnuchterende ervaring derhalve. Het inboxen was ook leuk om te doen. Vooral met (mooie) vrouwen natuurlijk. Harry Vaatstra en Piet Jansma vonden het prachtig want het leverde mooie foto’s en inspiratie op voor hun barpraat voor de 75-jarige voetbalclub. Zo bracht ik dagelijks menig uurtje achter het beeldscherm door.
Op den duur werd ik uitgenodigd door ene Miranda Pol. Dat verraste mij enigszins. Enige weken eerder had ik haar nog teder over haar buikje heen gewreven tijdens Sunsation toen ze in gesprek was met een buurtgenoot die hier zichtbaar van genoot. Eigenlijk kon ik haar niet eens, ik had haar 1 of 2 keer gezien in het dorp. Wel kan ik mij nog herinneren dat ik haar in 2009 een Indische cake verkocht heb tijdens de koekactie van de VV Middelstum. Als blikken konden doden dan had Bertje tijdens Sunsation het aardse bestaan acuut in moeten leveren voor het hiernamaals. Later hoorde ik dat ze in scheiding lag.
Op 9 mei, tijdens onze eerste openbare krabbelsessie kwam ze er nog even op terug. Ze was het ‘buikje wrijven’ nog niet vergeten: ‘wel weet ik idd nog dat jij op geheel eigen wijze probeerde dit gesprek te onderbreken, (naar wat ik gehoord heb is dat voor jou volkomen normaal)’ Zo keuvelden wij nog enige dagen door. Maar het navolgende berichtje maakte toch wel een en ander los omdat het moment mij nog in mijn geheugen gegrift staat. Onderweg naar mijn ouders kwam ik Miranda tegen die samen met Jazlijn naar de kermis ging. Vaak had ik het op hyves met Fred over mijn nachtelijke zwerftochten in donker Middelstum Noord. Miranda stuurde daarop op 2 juni 2010 gevat dit berichtje: ‘Het was vanmiddag nog licht hoor!!!’ Daaruit kon ik opmaken dat ze zich toch wel verdiept had in al mijn berichten. Langzaam maar zeker begon er wat te kriebelen.
Het inboxen begon ook heel voorzichtig. Op 25 mei 2010 kreeg ik dit berichtje: ‘He die Bert. Wat ben je ja heerlijk rustig de laatste tijd’. Dat had ze beter niet kunnen schrijven want dat was natuurlijk koren op de schrijversmolen. Gelukkig raakte ze hierdoor niet ontmoedigd gezien het berichtje dat ik op 27 mei kreeg: ‘Bert als jij graag wilt kletsen ben je van harte welkom hoor!!!’ Tja, zo makkelijk ging dat op hyves. Wat volgde waren vele nachtelijke inboxgesprekken en dubbelzinnige krabbels die ook mijn directe omgeving niet ontgingen. Toch duurde het nog tot zondagmorgen 13 juni 04.30 uur voordat onze tongen niet langer in gesprek waren maar ook met elkaar een ritmisch gevecht aangingen. Dit leverde dezelde dag dan ook weer de nodige inboxvoer op. Maar tot zover de citaten hieromtrent. Het waren niet voor niets inboxjes hè. Feit is wel dat Miranda mijn hartje veroverde via hyves en dat wij elkaar via dit medium steeds beter leerden kennen en begrijpen.
Maar hyven werd ouderwets, facebooken en twitteren de nieuwe hypes. Op 2 december is het zo ver. Dan gaat de stekker er uit. Zouden alle mooie krabbeltjes en inboxjes die nog op mijn account staan dan ook zo maar verdwenen zijn? Dat zou zonde zijn zeg! Weg herinneringen aan het prille begin. De eerste krabbel, de eerste inbox, de eerste zoen, de eerste…. En wat het allemaal teweeg bracht. Weg lief dagboek derhalve, TMG bedankt! Gelukkig hebben we het B&M document nog…