Ik had de afgelopen weken wel wat terechte commentaar verwacht. Iets in de trend van ‘Sinds die Koster commercieel gegaan is, zit een column voor de voetbalvereniging er niet meer in zeker’. Of misschien denken de mensen wel dat ik mij te groot voel om een column te schrijven voor een club die slechts 4e klas speelt. Niets van dit alles mensen! Alleen schoot er mij wat betreft de voetbalclub niets in de zin. 
Waarschijnlijk was er hier wel sprake van een soort van writer’s block… Maar bij aanvang van het nieuwe seizoen kwam er toch weer een impuls op. En wel zo voor de hand liggend dat ik mij afvraag waarom deze impuls niet eerder boven is komen drijven. Het antwoord is eigenlijk wel simpel. Waarschijnlijk heb ik gedacht dat deze man door zijn erelidmaatschap (jongste erelid van de club) voorlopig eerst wel genoeg in het zonnetje gezet is. En dat zal hij zelf ook wel zo gedacht hebben wat betreft deze complimenten: ‘Totaal niet interessant’!
Maar voormalig voorzitter Boskamp noemde de uitreiking van dit erelidlintje hét hoogtepunt uit zijn voorzitterscarrière. Ik heb Frans daarna nooit meer met het lintje rond zien lopen overigens. Dat had ik ook niet verwacht. Misschien ligt het wel ergens in een hoekje te wachten om ooit weer eens gedragen te worden. Maar misschien vergis ik mij en poetst Frans elke avond voor het slapen gaan het metaal nog eens mooi op.
Maar inmiddels is deze geste al weer 4,5 jaar geleden en de gedachten hieraan wellicht al weer wat verwaterd. En heeft deze of gene af en toe het idee om Frans een veeg uit de pan te geven omdat de communicatie net niet optimaal verloopt. Of wordt er intern aan zijn poten gezaagd of, erger nog, zijn er ideeën om een coupe te plegen en om hem uit zijn talrijke functies te ontheffen. Misschien is dit wel de enige manier om het Frans eens wat rustiger aan te laten doen. Anders zal hij ongetwijfeld, totdat de dood Frans van de voetbalclub scheidt, in de weer zijn voor zijn clubje. En daar is ook helemaal niets mis mee.
Soms vraag ik mij wel eens af waar deze man de tijd en energie vandaan haalt om die dingen te doen die hij doet op een dag. ’s Morgens (of eigenlijk is het dan nog nacht) om 05.45 uur gaat de wekker af in huize De Bont. Snel even brood smeren, wassen, scheren, een gehaaste blik in de ochtendkrant en om 06.20 uur wordt de snelle, grijze golf TDI (past niet echt bij deze verre van grijze muis maar vooruit…) gestart voor een voorlopig enkeltje Groningen, locatie Atos Origin. Als altijd logt Frans om klokslag 06.50 uur als eerste in op een voor de rest weldadig rustige afdeling. Dan heeft hij mooi nog even de tijd om zijn talrijke mails ‘weg te werken’ zoals dit zo oneerbiedig heet en om voor de voetbalvereniging aan het werk te gaan. Over de indeling van de verschillende teams bijvoorbeeld. Niet alleen welke spelers in welk team zouden moeten, maar ook welke klasse enz.. Want Frans kent als een echte herder alle schaapjes binnen de voetbalclub en voelt derhalve feilloos aan waar een elftal thuis hoort. Ook voor het uitstellen van wedstrijden, het doorgeven van mutaties en overige ditjes en datjes richting de KNVB voelt hij zich niet te groot. Wanneer zijn collega’s langzamerhand tussen 08.00 en 09.00 uur binnendruppelen en zich naar de koffieautomaat spoeden heeft Frans zijn meest productieve uurtjes reeds achter de rug. Uurtjes waarin hij ongetwijfeld meer arbeid verricht heeft dan de meeste van zijn collega’s in een dag doen.
Daarna volgen talloze zinloze vergaderingen en gesprekken met meerderen die zo af en toe met een vileine opmerking in de hoek gezet worden. Na nog even een collega middels een goed gesprek uit een diepe put gehaald te hebben klokt Frans doorgaans rond de klok van vijven weer uit. Het hoogtepunt van de dag breekt aan want de Middelstummer toren lonkt als nooit tevoren. Snel nog even boodschappen doen, koken, misschien nog even afwassen en dan snel op naar baan 2 op het voetbalveld…
Want waar een normaal mens na een drukke werkdag even gas terug neemt middels een krantje, een stoofje pakt en geniet van een bakje koffie met een gevulde koek of een biertje gaat Frans onverdroten verder met het regelen van allerlei zaken ten bate van de jeugd van de voetbalclub. Tussendoor het hoofdbestuur ook nog even van allerlei goedbedoelde adviezen voorziend. Zoals het een goede clubcultuurbewaarder betaamt. En het is dat Jan Dijk de lijnen al getrokken heeft anders had hij de kalkkar ongetwijfeld ook nog even gepakt. En dat nu al 34 jaar lang, seizoen in, seizoen uit! Onvoorstelbaar toch? En mochten er her en der nog wat gaten gedicht moeten worden, dan doet hij dit er nog even bij. Toch wel een nadeel als je al het werk ziet liggen.
’s Weekends betekent voor de meeste mensen ontspanning en even wat langer blijven liggen. Niet voor Frans die zaterdags vaak om 09.00 uur al zijn eerste wedstrijd fluit. Als het even tegen zit dan volgt om 10.30 uur wedstrijd 2 om vervolgens de dames te fluiten, tussendoor nog snel even de wedstrijdformulier van Middelstum 4 invullend. Om vervolgens tot zijn ergernis te ervaren dat ‘zijn jongens’ nog niet de consensus hebben gevonden om tot een juiste opstelling te komen. ‘Even kijken wat handig is’! Snel zet hij zijn manschappen neer om vervolgens zelf (ondanks zijn bijna 100% trainingsopkomst) de vlag te hanteren.
Zondags volgt moe maar voldaan toch een dagje rust. Lekker sport kijken met de VI en een flesje spa rood binnen handbereik. Het is hem meer dan gegund. Dit hoeft niet als een zaligmaking over te komen maar een klein complimentje mag wel eens gemaakt worden toch? Allicht dat hij zelf ook wel eens te veel hooi op zijn vork neemt maar aan de andere kant, je moet het ook maar kunnen. Wanneer ik zondagavond weer een lijst met Wist u datjes langs zie komen dan kom ik telkens tot de conclusie dat Frans maar weinig ontgaat binnen de club.
Het is dat we niet in Engeland zijn, anders had ik een verzoek ingediend bij allerlei notabelen. Om zijn bijnaam te officialiseren. Het bijbehorende landgoed heeft hij immers al. Dus vanaf dit seizoen mag het officieel. Frans mag aangesproken worden met Sir! Klinkt eigenlijk best goed toch? Sir Franciscus de Bont, erelid van de voetbalvereniging Middelstum! We hopen nog lang van zijn kunsten te mogen genieten (zelfs van zijn shit, k.t, kap- en draaiacties in het veld…).