Heeft u daar wel eens last van? Dat u zelfs in uw eigen dorp of directe woonomgeving ergens komt waar u nog nooit geweest bent? Het overkwam mij onlangs terwijl ik een afscheidsfeestje had daar ik gestopt ben als jeugdleider bij het voetbal meisjesteam. Het feest werd gehouden vlak bij de palletfabriek Labor, even buiten Middelstum. Volgens mij was ik daar nog nooit geweest. Naast prachtige vergezichten over het Groninger plattegrond viel mijn oog ook op de Trekweg die ik vanaf deze plaats nog nooit zo gezien had. Hier liep ik dertig jaar geleden altijd langs naar school, met naast mij het meanderende Boterdiep.
Recht tegenover mij was de plaats waar ik door de winterse gladheid ooit eens achterover gezwiept ben en met mijn achterhoofd op de straat klapte. Ik heb school nog wel gehaald maar daar kan ik mij niet veel meer van herinneren. Toen ik op den duur een harde vuistslag op de tafel gaf omdat ik ergens niet uit kon komen vond de geschrokken hoofdmeester Fré Schreiber het wel genoeg. Hij belde met het thuisfront met de mededeling dat ik vermoedelijk een lichte hersenschudding had opgelopen en of ik opgehaald kon worden. Dit was een klein probleem want er was niet direct vervoer in de buurt. Uiteindelijk ben ik door mijn oud overbuurman Senneker opgehaald.
En toeval of niet, de dag na dit afscheidsfeestje kom ik Senneker zijn zoon Alle tegen. Derian geeft samen met haar vriendinnetje een feestje in het dorpshuis van Westerwijtwerd en dit is ook het vertrekpunt van de Westerwijtwerder Amateur Toneelvereniging. Alle legt Derian uit waar hij gewoond heeft en dat ik daar tegenover geboren ben. Nostalgische gevoelens komen bovendrijven. En daar de familie Kobes ook meegaat in de toneelstoet besluit ik de stoute schoenen aan te trekken en mijn nieuwsgierigheid naar oude herinneringen aan vroeger te bevredigen.
En dus ga ik naar het huisje waar ik 41 jaar geleden geboren ben en waar mijn ouders, broers en zusters zoveel voetstappen hebben liggen en heel veel hebben meegemaakt. Ik tuur door het raam van de garagedeur maar dit geeft niet zoveel herkenningspunten. Wel kom ik langs mijn oude slaapkamer waar ik vroeger met broer Henk sliep. Eigenlijk onvoorstelbaar dat we in dit huis met 8 personen hebben gewoond inclusief het kruideniersgedeelte. Via de andere kant kan ik door de schutting een blik werpen op de tuin waar mijn vader vroeger veel ontspanningstijd doorbracht. Ik zie het washok waar moeders de vrouw mij heel vroeger af en toe opsloot als ik weer eens stout geweest was. Broer Jurrie zijn kippenhokken kan ik helaas niet meer ontdekken.
Ondergedompeld in nostalgie loop ik via het oud huiskamercafé van wijlen Tinus en Eke (die ik beloofd heb om de uitwerking van het Babbelen met Bert interview te brengen, samen met Ronnie, een to do punt derhalve) terug naar het dorpshuis. Daar mijn gedachten zich nog in de zeventiger jaren bevinden komen ook de herinneringen aan de oude bewoners van het huidige dorpshuis naar boven. In mijn beleving toen al heel oude, grijze mannen gekleed in oude maatpakken. Alle weet hun namen nog, Douko en Stoffer Ruiter.
Ik open in het dorpshuis een deur en zie een trap naar de zolder. Iets trekt mij naar boven. En terwijl de rest van het pand aardig gerenoveerd is, kom ik nu op de zolder die er nog vrij authentiek uitziet. Even meen ik de aanwezig van de gebroeders te voelen en onwillekeurig moet ik glimlachen. Zouden deze oude mannen vroeger ooit bevroed kunnen hebben dat zich in hun huis 35 jaar later een kinderdisco feestje zou gaan afspelen? Een feestje waarbij de kinderen van groep 8 min of meer gezamenlijk afscheid nemen van hun lagere schooltijd en dus ook van hun jonge kinderjaren. Nog even en de groepsleden zullen ieder hun eigen weg gaan en misschien 30 jaar later nog wel eens met een glimlach terugdenken aan de stoelendans waar ze nu nog jong en onschuldig aan meedoen…
Buitengekomen valt mijn oog op de boerderij waar thans de familie Mooiman woont. Vroeger was dit het onderkomen van de familie De Jong. Broer Henk was daar dag en nacht te vinden om mee te helpen en af en toe ging ik er ook wel heen. Maar aan één van die bezoeken heb ik bijna een trauma overgehouden. Toen ik achter een hooiwagen vandaan kwam springen kreeg ik de tanden van een hooivork in mijn gezicht, vlak onder mijn oog. Broer Henk had nietsvermoedend vanaf een afstandje de vork routineus in de hooibult willen gooien maar kon niet bevroeden dat broertje Bert hier een stokje (of vorkje) voor zou steken. Dat waren nog eens bloederige taferelen…
En zo brengt een verjaardagsfeestje van Derian mooie oude herinneringen aan lang vervlogen tijden naar boven. In de verte zie ik een trein aankomen. Ik herinner mij nog het geluid hiervan toen ik als klein jongetje buiten speelde en ik in de verte een trein hoorde aankomen. Even ga ik in gedachten weer terug naar die tijd. De bakkers van Bakker Vast zijn weer druk bezig in hun bakkerij aan de Dorpsweg en ik krijg een heerlijk spijsbroodje aangeboden. Even later volgt thuis een wasbeurt in de ‘tob’ en terwijl ik hier in zit verdringen zich enige dronken stamgasten van Tinus en Eke voor de ramen om dit tafereeltje lachend te aanschouwen. De overbuurman biedt mij een sigaret aan, waarvan ik met tranen in de ogen enige trekjes neem. De behoefte om ooit te gaan roken daarmee definitief vernietigend.
Met een glimlach gooi ik na de schoonmaak van het dorpshuis de deur achter mij dicht. Ik knipoog nog even naar de gebroeders Ruiter. Tot volgende week, denk ik nog, want dan vindt hier weer een feestje plaats. Voor de geesten van de gebroeders is het lastig rusten op deze manier maar misschien genieten ze nog wel volop mee!