Een hond lijkt op zijn baas zeggen ze wel eens. Of is het nu andersom? Eigenlijk heb ik altijd al wel een hond willen hebben. Maar het kwam er nooit van. In mijn ouderlijk huis werden geen poezen of honden getolereerd. Een aquarium vol met vissen en af en toe een verdwaalde kip of konijn, daar hield het wel mee op. Het kan zijn dat ik daar zelf mede schuldig aan geweest ben. Toen ik een jaar of 5 was heb ik met een ijzeren kam de cavia’s dood geprikt die onschuldig in hun hok zaten. Niet dat ik daar zelf weet van had maar ma vroeg zich af hoe het toch kon dat deze beestjes niet meer bewogen. Volgens mij heb ik toen zelf ook wel een traantje weggepinkt. Wist ik toen veel dat ze hier niet tegen konden.
Maar honden vond ik machtige beesten. Mijn zus en zwager hadden een hond en ook mijn tante nam wel eens haar hond mee. Blacky heette het beest en zwart was ie. Basco was de naam van de andere hond. Mijn opa maakte die hond soms helemaal gek. Hij ging met zijn vinger omhoog voor het beest staan en vroeg aan de hond: ‘How haist doe, Wasco, Sasco, Basco?’. En Basco ging me daar een partij te keer daar lustten de honden geen brood van.
Toen Miranda in mijn leven kwam verscheen ook haar hond Zora. Een prachtige, zwarte labrador. Inmiddels bijna tien jaar oud. Omgerekend in mensen jaren is dat dan 70 jaar want elk honden jaar telt op de een of andere manier voor 7 mensen jaren. Om haar bek is ze al wel een beetje grijs, daar beginnen de jaren dus te tellen. Maar ze heeft nog energie als een jonge god en blijft als het moet maar doorrennen.
Zo namen de buren haar een keer mee naar Lauwersoog. De hele dag in touw met de jonge Lara en rennen, vliegen en zwemmen dat het een lieve lust was. ’s Avonds moest ze dit bezuren. Ze liep te waggelen door de kamer en liet haar urine spontaan lopen. De dierenarts was al gebeld voor een afspraak toen ze langzaam weer herstelde van deze zonnesteek…….
En wat kan ik het goed met haar vinden. Ze houdt me wat dat betreft fit want ik heb menig kilometertje met haar gelopen. Vooral het rondje Toornwerd is onze favoriet. Tot we het Balkje over moeten. Vroeger lukte het haar om zelfstandig boven te komen, nu gaat ze gedecideerd zitten voor de eerste trede. Of ze dit doet uit ouderdom of om mij een oor aan te draaien is me niet geheel duidelijk. Ook als ik haar aan de andere kant van het Balkje roep blijft ze stokstijf zitten. En dan til ik haar maar naar boven, naar beneden kan ze dan zelf wel weer.
Hele gesprekken voer ik onderweg met haar. Ze kijkt mij dan wel eens aan en doet dan net of ze mij begrijpt. Of ze denkt laat maar mooi lullen. Het zal voor ons beiden wel een soort van therapie zijn. Voor haar om fit te blijven, voor mij om mijn verhaal kwijt te kunnen. En ze klaagt en zeurt nooit hè, ideaal. Daar de vrouw nog wel eens poes Snoes mee naar boven neemt op de slaapkamer wil ik Zora ook wel eens meenemen. Maar dat mag dan weer niet. ‘Dat beest stinkt!’, is steevast de drogreden.
Derian en Jazlijn worden er wel eens gek van. Aanvankelijk was het dansen met Zora wanneer ik weer eens een pirouette maakte met haar als ze tegen mij op sprong. Tegenwoordig zing ik haar zelfs wel eens toe. Over Zieza Zoor, die gaat ervoor. Daarom zingen wij van Zieza Zoor. De oude knol is niets te dol, daarom zingen wij van Zieza Zoor. Soms vraag ik mij zelf ook wel eens af of er dan een steekje los zit aan mij.
Volgens mij heb ik het beest ook schooien geleerd. Ik kan er slecht tegen als er eten weggegooid moet worden. En in plaats van de vuilnisbak vindt menig eten restje dan haar pens. Maar volgens eigen zeggen ziet ze er strak, slank en afgetraind uit. Daar kan het baasje nog wel een voorbeeld aan nemen dus. Ik kreeg laatst zelfs een compliment van een dierenarts assistente. Dat ze er zo slank uitzag. Niets om zorgen over te maken want haar vacht glansde mooi en haar neus was lekker vochtig. Sinds die tijd zeg ik dus altijd dat ik een superslanke vriendin heb.
Maar ze heeft ook wel eens kuren hoor. Zo gauw ze alleen in huis is of als wij op bed gaan dan duurt het maar even of ze gaat prinsheerlijk op de bank liggen. Vroeger maakte ik daar wel eens een spelletje van. Dan deed ik net of ik naar boven ging om haar dan vervolgens vermanend toe te spreken wanneer ze weer op de bank lag. Ze kon je dan zo heerlijk schuldbewust aankijken. Of dom aankijken wanneer ik terugkwam van weggeweest te zijn en ze weer eens uitgebreid op de bank lag en ik op het raam tikte. Tergend langzaam en met frisse tegenzin zocht ze dan haar eigen plek maar weer op.
Tegenwoordig leg ik mij er maar bij neer. De bank heeft zijn beste jaren toch ook wel gehad en hij ligt ook zo lekker zacht wat dan weer comfortabeler is voor Zora haar oude gewrichten. Tegenwoordig staat ze al schooiend voor de bank met haar staart te kwispelen. Dan wil ze er bijliggen. En dat is dan weer een minpuntje voor de baas als hij dit toelaat. Miranda wordt hier wel eens moedeloos van. ‘Ik heb het idee dat je meer van die hond houdt dan van mij’. Hmmmmm, misschien is dit ook wel zo maar niet verder vertellen hoor…
Minder fraai worden de verhalen wanneer ze ziek is. Dan gaat ze ’s nachts nog wel eens over haar nek of worden de ingewanden binnenpands geleegd. En dat is een zeer onaangename geur kan ik u wel vertellen. Maar ook dat hoort er bij en met frisse tegenzin worden dan deze uitwerpselen opgeruimd. Dat gaat dan doorgaans wel ten koste van de eetlust.
Haar onvermijdelijke dood zal dus een schok geven in huize Koster. Beide kinderen zijn met Zora opge- en vergroeid. Hun leven zonder Zora is dus bijna niet voor te stellen. De mijne ook niet. En ik denk dat we dan ook niet lang hondloos door het leven gaan. Bijna niets is zo vertederend om te zien als een kleine puppy. Vraag mijn overbuurman Martin maar. Die keek of hij water zag branden toen ik zijn kleine puppy op de grond kwakte. Ik dacht toen waarschijnlijk even dat ik met een kat van doen had. Gelukkig heeft Luca hier geen blijvende gevolgen aan over gehouden. Voor mij een wijze les wanneer er zich een jonge hond aandient in de toekomst. Behandelen met liefde en tederheid dus, als ware het een vrouw…. Waarvan akte!