Het was augustus 1998. De zomervakantie was afgelopen en de laatste tien maanden van mijn schoolcarrière dienden zich aan. Het zou een bijzonder jaar worden. Want als ik het programma goed had gelezen, zou ik de schoolbanken maar bitter weinig zien. Het geleerde moest in praktijk worden gebracht. Petertje moest Peter worden.
Vlak voor de zomervakantie moesten we op school komen en kreeg iedereen te horen waar hij zijn eerste stage zou lopen. Ik had, vond ik zelf, best een mooi lootje getrokken. Hamburg zou het worden. Novotel Hamburg City Süd. Het klonk in ieder geval fantastisch.
Hoewel het internet nog in de kinderschoenen stond, stond bij ons thuis een pc te ronken, voorzien van een 56k6-modem. We noemden deze pc de Katja. Katja Schuurman zat in de reclame voor het computermerk Laser. Ze schreef er zelfs een liedje over… Maar goed.
Ik kon er – ook toen al – informatie mee opzoeken over mijn nieuwe stageplek. Je kunt je voorstellen hoe mijn vingers over het toetsenbord gleden. Ik moest me uiteraard nog wel even voorstellen op mijn stageadres en een afspraak maken om langs te komen. Verdikke. Dat was best spannend.
Uiteindelijk togen we met vier man sterk in de Fiat Tempra richting Hamburg. Gevoelsmatig een wereldreis. Zo vaak waren we immers niet buiten de provinciegrenzen geweest. En vakanties gingen steevast naar de Veluwe. Dan is Hamburg echt een uitstapje van wereldformaat.
Ik ging erheen om te kijken waar ik terecht zou komen. Mijn ouders waren natuurlijk benieuwd waar ik de weg naar verdere volwassenheid zou inslaan. En Eling, m’n broertje, was mee. Hij dacht dat er op iedere straathoek in Duitsland, midden in de zomer, vuurwerk verkocht zou worden.
Navigatie bestond niet. De kaart wel. En de uitdraai van de routeplanner op een diskette. Aardrijkskundig zat het wel snor bij Pa, dus zonder vertraging kwamen we aan bij wat mijn huis zou worden voor de komende zes maanden.
Ik voerde een goed steenkolen-Duits gesprek met de HR-manager van het hotel. Kort en bondig werd uit de doeken gedaan wat de bedoeling was. Ik had het idee dat ik het begreep. Na een heerlijke maaltijd in het restaurant vertrokken we weer huiswaarts. Eling gedesillusioneerd – geen kanonslag gezien of gehoord. Mijn vader navigeerde door de straten van Hamburg. Moeders hielp mee. En ik overdacht de dag. Want als jonkje oet Middelstum was dit een hele stap.
Het werd augustus. Op zondag zou ik me melden bij het hotel, waar mijn kamer gereed zou zijn. De volgepropte Fiat Tempra werd uitgeladen en kamer 506 ingericht. Wederom kregen we een maaltijd aangeboden. Daar groeide het vertrouwen dat het goed zou komen.
We namen afscheid. Ik zwaaide de Tempra uit, tot ik de achterlichten niet meer zag. Ik draaide me om, keek naar het immense hotel, zuchtte diep en zei tegen mezelf: “Zo Peter. Daar ga je.”
De volgende dag stond ik op. Klaar om mijn horizon te verbreden. Nieuwe mensen te ontmoeten. Vrienden te maken. Taalbarrières niet uit de weg te gaan en bekend te worden in een nieuwe omgeving.
Eind december had ik meer dan voldoende uren gemaakt. De laatste twee weken hoefde ik niet meer ingeroosterd te worden. De missie was volbracht. Wel “moest” ik tussen kerst en oud en nieuw nog even langskomen voor het personeelsfeest. De perfecte afsluiting van een heerlijke tijd.
De dag erna stond de Tempra weer voor de deur. Het belangrijkste zat echter niet in de spullen, maar op de achterbank. Petertje was nu Peter. En hij vertrok met een hoofd vol herinneringen weer naar Nederland.
Duitsland is sindsdien altijd een beetje in mijn hart blijven zitten. Een land van ‘afspraak is afspraak’. Van lekker en betaalbaar eten. Van tanken en roken tegen lagere prijzen. Maar ook van opgemaakte bedden in je vakantiebungalow – iets wat in Nederland al niet meer vanzelfsprekend is.
Vanmiddag moest ik hieraan denken, onderweg naar ons vakantieadres, tachtig kilometer onder Hamburg. De naam kwam regelmatig voorbij op de borden. Ik reed. Jessica navigeerde. Veerle vond alles prachtig – vooral de hoge vrachtwagens. Julian verheugde zich op alles wat komen gaat.
En ik? Ik glimlachte.
Sommige reizen herhaal je niet.
Maar sommige gevoelens wel.
Fijne voorjaarsvakantie allemaal. Geniet.
En tank herinneringen.