Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Haitske Pool-Boonstra, dat is mijn volledige naam, roepnaam Hanneke. Ik ben op 30 september 1959 geboren in het ziekenhuis van Drachten en heb nog twee jongere broers en een jongere zus die alle drie in Friesland zijn blijven wonen. Mijn vader was timmerman en mijn moeder heeft, alvorens huisvrouw te worden, nog een tijdje bij Philips in Drachten gewerkt.
Ik ben opgegroeid in Drachten en daar zijn we ook nog een keer verhuisd. Op mijn zestiende ben ik in Sappemeer intern gaan wonen. Dat vond ik in het begin verschrikkelijk want het was zo’n groot en leeg gebouw en dat met allemaal onbekenden. Na een half jaar volgde echter in Zuidbroek een arbeiderswoninkje en dat beviel beter.
Na nog een poosje in Sappemeer te hebben gewoond, leerde ik Sjoerd kennen. Ik heb zelfs nog een tijdje bij zijn ouders gewoond op de boerderij in Westerwijtwerd en ook anderhalf jaar aan de Onderdendamsterweg, daar waar nu mijn oudste zoon woont. Via een huurwoning in de Akkerstraat, hebben we in 1994 dit huis aan de Johan Lewestraat gekocht en daar wonen we nu al weer dik dertig jaar met veel plezier!
Wat is uw burgerlijke staat?
Sjoerd en ik hebben elkaar in 1983 leren kennen en dat kwam mede door Sjoerd zijn zus Dini waar ik in Sappemeer mee samenwerkte. Zij had het vaak over de boerderij en nodigde mij uit om een keer langs te komen. Een optreden van Drukwerk in 538 was hiervoor een prima aangelegenheid. Via een tussenstop in café Tuitman, kwam ik op de boerderij aan waar ik moeder Pool een enorme vracht aardappels zag schillen die ze vervolgens in een grote emmer gooide. Sjoerd komt uit een groot gezin en iedereen kon altijd mee-eten.
Sjoerd ging met mij mee naar 538 en daar was het liefde op het eerste gezicht tussen ons. Een maand later was ik al zwanger. Ik woonde nog in Sappemeer en mijn vader had net het hele huis opgeknapt. In 1984 werd Matthijs geboren en hij was de bruidsjongen tijdens onze bruiloft in 1986. In hetzelfde jaar diende Stefan zich aan. Matthijs woont dus samen met Heleen in Middelstum en Stefan is naar Australië geëmigreerd. We zijn de trotse opa en oma van drie kleinzoons. Julius is acht, Reinhard vijf en Johan, de zoon van Stefan en Marissa, is zes jaar oud.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de lagere school in Drachten, ging ik in dezelfde plaats naar de LEAO. Ik moest toen qua richting kiezen tussen de winkel of kantoor en kwam er achter dat ik beiden maar niets vond. Toch heb ik de opleiding afgerond en koos vervolgens voor de opleiding KVJV, kinder- en jeugdverzorging. Ik was een vroege leerling en zeventien jaar toen ik klaar was. Ik wilde graag de zwakzinnigenzorgopleiding volgen maar daar moest je achttien jaar voor zijn.
Een baan had ik al wel snel gevonden want ik kon in Sappemeer bij woongemeenschap Nieuw Woelwijck aan de slag en daar haalde ik ook mijn opleiding. Het was hard aanpoten in die tijd maar ik heb er zeven jaar met plezier gewerkt. En toen brak dus mijn tijd in Middelstum aan. Bert Rozeboom werkte in die tijd bij melkboer Tiemen van Dijken en die tipte mij dat Tiemen zijn vrouw Betty, zij werkte in het Hippolytushoes, ander werk gevonden had en dat er dus een plekje vrij kwam.
Ik had een gesprek met waarnemend directeur Geo Koning en die vond mij wel een spontane en enthousiaste vrouw waardoor ik in maart 1985 in het Hippiehoes aan de slag kon. Ik begon in Groningen ook met de opleiding bejaardenverzorgster die ik succesvol afrondde. In dit verzorgingstehuis ging ik alle kamers langs om de bewoners te wassen en van eten te voorzien.
Het was in de tijd dat Yvonne Hoeksema, samen met iemand die in Twaalf Hoven in Winsum werkte, net bezig was om een aparte groepsverzorging voor mensen die geestelijk wat minder werden, op te zetten. Deze mensen konden zichzelf niet meer verzorgen en hadden structuur nodig om de dag door te komen. Er werd aan mij gevraagd of ik er wat voor voelde om groepsverzorgster te worden. Dat leek mij wel wat en dit werk heb ik uiteindelijk gedaan tot de tijd dat ik stopte met werken.
Ik heb in die jaren het nodige beleefd. De verhuizing van het oude naar het nieuwe Hippolytusgebouw natuurlijk maar helaas ook de nodige reorganisaties. En toen moest het nieuwe gebouw ook dicht en dat betekende dus het einde van Meerzorg waar ik ook jouw moeder enige jaren verzorgd heb. Na de sluiting ben ik door een hernia een tijdje uit de running geweest maar ik kon op den duur in 2019 in Wiemersheerd in Loppersum weer als groepsverzorgster instromen. Daar heb ik nog dik drie jaar gewerkt en toen kon ik er eind 2022 met een regeling uit.
Al met al heb ik bijna 45 jaar lang in de zorg gewerkt. Ik vond het mooi om het de mensen naar de zin te maken en om ze een fijne oude dag te bezorgen. Ik zocht altijd uit wat ze leuk vonden en sloot de activiteiten hierbij aan. Ik nam ze ook vaak mee naar buiten, bijvoorbeeld naar Ewsum. Waar anderen allerlei apen en beren op de weg zagen, zag ik die niet. Ik nam zelfs wel eens bewoners mee naar huis die daar dan vervolgens een poosje gingen puzzelen. Eentje wilde heel graag fietsen en die liet ik dan op mijn fiets naar huis gaan en ik stapte er zelf bij achterop….
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Eind 2022 kon ik er dus met een regeling uit en daar heb ik nooit spijt van gehad. Ik sukkelde in die tijd ook wat met mijn knie en ben hieraan geopereerd. Mijn moeder in Drachten begon steeds meer te kwakkelen en daar ging ik regelmatig heen. En ik had tijd om nieuwe dingen te gaan doen. Zo tennis ik tegenwoordig elke woensdagochtend op de tennisbanen in Middelstum. En ik volgde schilderslessen bij Mary Velthoen.
Vijf jaar geleden ben ik op het koor Ripa gegaan in Zeerijp want ik mag graag zingen. Ik geniet dan ook van het oefenen en de optredens. Tegenwoordig haal ik op maandag de kleinkinderen van school en die blijven hier dan totdat Julius moet trainen. Ik vind het ook heel leuk om spullen te verzamelen. Het wordt de hoogste tijd om de zolder weer eens op te ruimen maar dat blijft er vaak bij.
Bovenal geniet ik van de vrijheid, van het feit dat ik de wekker niet meer hoef te zetten. In het begin ging ik zelfs op de ligfiets naar Drachten om samen met mijn moeder te gaan zwemmen. Dan bleef ik daar slapen en fietste de volgende dag weer terug. Ik mag ook graag steppen en fietsen en doe vaak mee met de oefeningen tijdens ‘Nederland in beweging’. Met ‘de bende van acht’, oftewel vier stellen die het goed met elkaar kunnen vinden, maken we regelmatig mooie uitstapjes en daar kan ik ook van genieten. Dat geldt tevens voor een bezoek aan de sauna met Sjoerd en Marga.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
De ontmoeting met Sjoerd en dat we getrouwd zijn. Met een paard en wagen zijn we van het gemeentehuis in Middelstum naar de boerderij in Westerwijtwerd gereden waar we met elkaar een mooi feest gevierd hebben. De geboorte van de kinderen en de kleinkinderen mag bij deze vraag niet ontbreken. Heel bijzonder bijvoorbeeld om voor het eerst oma te worden. En ook de aankoop van ons huis behoort tot de hoogtepunten, dat had ik destijds nooit verwacht dat we dat konden doen.
En de dieptepunten?
Mijn vader is al op 62-jarige leeftijd overleden. Hij moest naar het ziekenhuis voor een nieuwe schouder maar is nooit meer thuisgekomen. Dat vond ik vooral heel erg voor mijn moeder, die nu ook hard minder wordt. Pa was een geweldige ‘heit’ die altijd voor zijn kinderen klaarstond.
En ik vond het maar niets dat Stefan naar Australië emigreerde, ik heb van alles geprobeerd om hem hier te houden. Eerst ging hij alleen heen om te backpacken en dat beviel zo goed dat hij later nog een keer terugging en toen leerde hij zijn Filipijnse partner Marissa kennen. Ze zijn onlangs verhuisd en wonen nu op een uur rijden van Perth. Niet meer zo afgelegen als in het begin, maar meer midden tussen de mensen. Dat is wel zo prettig.
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
Mijn toenmalige collega Lidy Wieringa zei wel eens tegen mij: ‘Kenst wel een bouk over die schriev’n!’ Ach, het kan mij allemaal niet zoveel schelen wat mensen van mij denken of zeggen. Dat laat ik vrij snel van mij afglijden, zeker wanneer ik ze niet ken.
De aankoop van ons huis, beschouw ik dus als een hoogtepunt uit ons leven. Voor die tijd woonde hier verzekeringsman Luit. Toen Sjoerd en ik het huis bezochten, zag ik een prachtige kaptafel staan. ‘Magst wel mitnem’n’, zei Luit en dat liet ik mij geen tweede keer zeggen. Annemiek van Gerard merkte toen terecht op, ‘jij bent hier om een huis te kopen, niet voor de kaptafel!’
Afijn, op de laatste dag dat we een bod uit konden brengen, moest ik aan het werk en Sjoerd had een voetbaluitstapje. ‘Moeten we nog een bod uitbrengen?’, vroeg ik aan hem. ‘Most moar bekiek’n!’, was zijn antwoord want hij stond op het punt om weg te gaan. Ik heb toen die middag na het werk toch maar de vraagprijs geboden en warempel, we kregen dit mooie huis ook nog!
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Och man, een reis van 28 uur naar Australië, dat vind ik al een hele onderneming. Gelukkig hoeven we nu minder ver te reizen door de verhuizing want ze wonen niet meer in de middle of nowhere maar we moeten nog steeds 24 reizen. In januari hopen we weer die kant op te gaan. Anderhalf jaar geleden zijn ze hier met zijn drieën voor het laatst geweest.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Het komt zoals het komt. Soms denk ik wel eens dat het leven in grote lijnen al wel vastligt en dat dingen voorbestemd zijn om te gebeuren. Ik heb dan ook nergens spijt van.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Noteer maar een dikke acht!
Wilt u verder nog iets kwijt?
Ik zou graag willen dat mensen op een respect- en liefdevolle manier met elkaar en met hun dierbaren omgaan, dat vind ik heel belangrijk. Ik heb mijn ouders altijd hoog in het vaandel gehad. Gelukkig hebben we nooit ruzie gehad onderling maar mocht dat wel gebeurd zijn dan zou ik, bij wijze van, op mijn knieën terug gekropen zijn om het weer goed te maken….