2025 is voor mij het jaar van enige bijzondere mijlpalen waar ik ongetwijfeld op een later moment nog een keer uitgebreider op terug zal komen. Tachtig jaar leven in vrijheid bijvoorbeeld, een mijlpaal waar heel Nederland blij van wordt. Hoewel het er op het wereldtoneel vaak dreigend uitziet de laatste jaren en Trump daarbij als een olifant door de porseleinkast walst met alle gevolgen van dien voor onze militaire staat van dienst en paraatheid. Maar 2025 is ook het jaar dat Miranda en ik 15 jaar bij elkaar zijn, dat ik 12,5 jaar in touw ben voor bert-koster.nl en dit jaar bestaat de Berkenlaan 25 jaar.
De Berkenlaan inderdaad, de laan die de afgelopen weken/maanden een bittere pil te slikken had. Vorige week stonden we in een erehaag opgesteld om één van de bewoonsters van het eerste uur, wonend op nummer 1, uitgeleide te doen. En dat was niet alleen een rare en onwerkelijke gewaarwording maar deed ook pijn. Want na de eerste diagnose in 2013 voegde Karin uiteindelijk nog bijna twaalf jaar aan haar leven toe.
Met als kernwaarden onder andere gezelligheid en gastvrijheid en met die instelling paste ze prima in de straat. Tijdens diverse lichtweken zette ze haar beste beentje voor, ook op organisatorisch gebied, maar helaas was daar tijdens de editie van vorig jaar al het besef dat het de verkeerde kant op ging. In het verhaal over haar leven kwam naar voren met hoeveel plezier ze hier aan de Berkenlaan gewoond en geleefd heeft. Haar levendigheid zal gemist worden, sterkte voor eenieder gewenst die haar erg zullen gaan missen!
Er was nog een verhaal dat indruk op mij maakte vorige week. Zo was daar het gesprek met de vader die samen met zijn vrouw vanuit het midden van het land op het Hogeland is gaan wonen om dichter bij hun dochter, schoonzoon en kleinkinderen te kunnen zijn.
Toen ik nog wat doorvroeg en de vraag stelde of er nog meer kinderen waren, bleef het een poosje stil. Een noodlottig auto-ongeval maakte namelijk vele jaren geleden een abrupt eind aan het leven van hun jongste dochter. Zestien jaar mocht ze slechts worden. Wat een intens verdrietige periode moet dat geweest zijn maar ze hebben het gelukkig met elkaar gered en wonen hier nu met veel plezier. Zo kan het leven zich ook ontwikkelen inderdaad.
Wanneer dit verhaal online komt, ben ik jarig. Nummertje 53 is dan in de pocket en omdat je het leven moet vieren is dat zeker iets om met vreugde en dankbaarheid op terug te kijken, zeker wanneer je de verhalen hierboven in ogenschouw neemt. Allang geen jonge god meer, ook geen jeugdig talent en het predicaat routinier is waarschijnlijk ook niet meer van toepassing. Maar oud en versleten en de dagen zat? Nee man, nog lang niet als je het mij vraagt! Er valt nog genoeg te zien en te beleven op deze aardkloot wat mij betreft en met een nieuwsgierige blik en vragende aard worden de inwoners van het Hogelandgebied hopelijk nog lange tijd in de spotlights geplaatst.
En man, wat hebben we de afgelopen dagen/weken toch mogen genieten van prachtig voorjaarweer en dat in de winter. Met vele lange wandeltochten tot gevolg met de wandelclub en dat in het besef dat het ook dichtbij huis heel mooi kan zijn. Als je er maar oog en oor voor hebt. Ook aan bijzondere activiteiten geen gebrek. Zo brachten bijna twee weken geleden voetbalcoryfeeën Joop Gall en Sierd ‘Koekoek’ de Vos een bezoek aan de Middelstumer voetbalkantine.
En dergelijke avonden leveren altijd legendarische voetbalanekdotes op. Joop Gall hield aan zijn trainersbezoek aan China bijvoorbeeld een partner voor (hopelijk) het leven over en ook daarover werd een prikkelende opmerking niet geschuwd. Een opmerking die er in ging als zoete koet, net zoals de opmerking ‘als de kop maar nat genoeg is dan gaat hij er altijd in’. Voetbalhumor, je moet er bij geweest zijn en er van houden om het uiteindelijk te waarderen en op waarde te kunnen schatten. Maar dat deden we hoor en zeker ook na afloop onder het genot van een hapje en een drankje.
Komend weekend is daar het eerste avondje 45+ voetbal en de dag erna een heuse ‘Neon-party’. Reuring genoeg dus in Middelstum en omstreken, zeker in de wetenschap dat Sunsation er weer zit aan te komen. Wat dat allemaal inhoudt en op gaat leveren dat zien we dan de komende dagen en weken wel weer.
Eerst nog maar even rustig genieten van het feit dat we er vandaag weer een jaartje bij hebben krijgen. Geen vanzelfsprekendheid inderdaad. Talrijke felicitaties vliegen via allerlei kanalen langs, ik kan er maar nauwelijks aan kijken laat staan reageren. Hartelijk dank voor al die positieve aandacht!