De rijksdaalder in mijn hand hou ik stevig vast, bang als ik ben om haar te verliezen. De gedachte dat ik op dit moment het enige kind van het dorp ben dat buiten op straat loopt, vind ik buitengewoon bevredigend. Dat, plus het feit dat ik uitverkoren ben om een belangrijke missie te volbrengen, zorgt ervoor dat ik met ferme stappen en met de borst vooruit, richting mijn einddoel marcheer.
Ik ben op weg naar ‘Homan IJzerwaren’, aan het Boterdiep zz. En eigenlijk ben ik alweer vergeten wat ik daar precies moet gaan kopen, het was ook zo’n moeilijk woord. Gelukkig heeft meester me een briefje meegegeven waar het op geschreven staat. Nu maar hopen dat meneer Homan het snapt, maar ik denk eigenlijk van wel.
Ik kan het niet nalaten om af en toe even mijn hand te openen en naar de rijksdaalder te kijken. Het is een fonkelnieuwe, zo eentje waar Juliana en Beatrix samen op staan. Die hebben ze gemaakt omdat Beatrix nu Koningin van Nederland geworden is. Ik vind het heel jammer dat Juliana nu niet meer de Koningin is, want ik vond haar altijd een lieve Koningin en Beatrix kijkt veel strenger.
Het is wel een hele mooie munt. Kon ik haar maar verwisselen met een ouwe rijksdaalder, dan stopte ik deze in een doosje en dan verkocht ik haar later, als ze heel zeldzaam geworden is voor heel veel geld aan een muntenverzamelaar.
Hé, daar heb je de moeder van Eddy met zijn kleine broertje! Eddy’s broertje is nog heel klein, hij zit nog niet eens op school dus die telt niet mee, zeg ik tegen mezelf. Ik ben nog steeds het enige grote kind dat op straat is in het hele dorp.
Terwijl ik langs de SRV wagen loop, komen er twee vrouwen naar buiten stappen. Ze kijken naar mij. Ze zullen wel denken, dat jongetje is vast iets heel belangrijks aan het doen, want anders liep hij hier niet op dit tijdstip rond. Gewichtig loop ik hen voorbij en vervolg mijn weg.
Eenmaal op de plaats van bestemming aangekomen, aarzel ik een tijdje om de deur open te doen. Ik vind het namelijk een beetje een eng winkeltje, het is er donker en klein en alles ziet er rommelig en oud uit. Het zal echter wel moeten, want als ik met lege handen in de klas terugkom, kiest meester mij nooit meer uit voor het doen van een belangrijke boodschap.
Als ik de deur achter me sluit, lijkt het even alsof ik helemaal alleen in het donkere winkeltje ben, maar dan hoor ik stemgeluid uit een andere ruimte komen, dat zal meneer Homan zijn. Het belletje van de winkeldeur klingelt, er komt een man binnen. De man draagt een blauwe overall, er zitten allemaal vlekken in.
Ik wil ook al heel lang zo’n overall, omdat het me handig lijkt voor als we een hut gaan bouwen ofzo. Dat ik dan helemaal vies thuiskom en dat mijn moeder zich dan een hoedje schrikt en dat ik dan mijn overall uittrek en ineens weer helemaal schoon ben, dan moet ik heel erg lachen denk ik.
Meneer Homan blijkt inderdaad te begrijpen wat er op het briefje geschreven staat en binnen de kortste keren sta ik weer buiten. Mijn ogen moeten weer wennen aan de zon, die nog feller lijkt te schijnen als daarnet. Opgetogen ren ik terug naar school. Nu ik in het bezit ben van de gewenste boodschap voel ik me niet meer gewichtig en ernstig. Ik voel me vrij en blij.
Het is heerlijk om zo in mijn eentje rond te kunnen lopen. Ik wil zo lang mogelijk van dit gevoel kunnen genieten, dus besluit ik om heel langzaam en met een korte omweg terug te lopen naar school. De 4e klas zit in het noodgebouw dat naast de gymzaal en bakker Oudman staat. Bij het openen van de deur ruik ik de vertrouwde geuren van school.
De klas is bezig met het maken van rekensommen. Ik loop langs de tafels naar voren en plechtig overhandig ik meester de gehaalde boodschap en het wisselgeld. Glimlachend neemt meester het in ontvangst. Als ik weer op mijn plaats zit, zie ik Eddy zitten, hij moest eens weten dat ik zijn moeder in het dorp heb gezien toen hij hier op school zat!
Ik pak mijn rekenschrift en doe alsof ik heel hard nadenk over een som. Maar dat is niet zo, want ik zit na te genieten van mijn tocht door het dorp. Nu weet ik wat ik later wil zijn, denk ik bij mezelf. Later wil ik vrij zijn.