Schijnbaar was een weekendje weg goed voor mijn slaapritme. Want waar ik normaal op dinsdag vaak rond zes uur, half zeven wakker ben, was daar vanmorgen de wekker die mij wakker maakte. Even voor half acht was daar het besef dat wilde ik op tijd klaar zitten voor het Nederlands elftal, dat er dan in korte tijd veel moest gebeuren. Maar hé, de geest was opgefrist dus we broez’n lekker door.
Weg met het vakantieritme dus en gaan met die banaan. Vrijdag jl. bracht de vrouw en mij naar Centre Parks, locatie De Kempervennen. Kadastraal gelegen in Veldhoven maar met de mededeling dat Eindhoven op een half uurtje rijden ligt wellicht beter te plaatsen. Limburg en België zijn vanaf daar niet ver meer, zal ik maar zeggen.
Gaandeweg het weekend heb ik eens zitten prakkezaaiern, daar had ik immers wel tijd voor. Heette Centre Parks vroeger niet gewoon Sporthuis Centrum? Ik moet mij sterk vergissen als dat niet zo is. Volgens mij heb ik zo’n park voor het eerst met mijn ouders aangedaan toen we bij zus en zwager in Huttenheugte langs gingen. En die locatie heb ik vast vaker bezocht met een aantal vriendengezelschappen. De laatste keer dat ik zo’n park bezocht was ongeveer in 2016, vermoed ik. Toen op Goeree-Overflakkee waarvan ik aanvankelijk dacht dat dit in Zeeland ligt maar het bleek Zuid-Holland te zijn.
Al die parken lijken op elkaar, bedacht ik die zaterdagmorgen. Vaak ligt het huisje aan een mooi meertje in een groot bos. Het recreatiecentrum bevindt zich lekker centraal op het park en bevat de mooiste waterpartijtjes inclusief koikarpers en eendjes die zich niet snel laten verjagen door de bezoekers. Verder in het centrum veel groen en uiteraard veel (horeca)vermaak. Maar ook het aloude bowlen wordt er niet geschuwd.
Vrijdag was het acclimatiseren geblazen. Onderweg het nodige verkeer dus echt opschieten was er niet bij. Maar we waren wel mooi op tijd om ons te settelen voor wedstrijd twee van het Nederlands elftal. Ecuador bleek een lastiger kluif dan van te voren gedacht en een gelijkspel was het maximaal haalbare. Die wetenschap moest eerst maar eens weggespoeld worden met een kleffe hap en uiteraard maakten we daarna nog een klein rondje park ter vertering en oriëntering.
De zaterdag stond er een serieuze verplaatsing op het programma. Ik had mij bedacht dat het wel weer eens tijd zou zijn voor nieuwe kleren en de vrouw had uitgezocht dat er in Roermond een grote Outlet zit waarbij alle bekende merkkleding wel verkocht wordt. En zo werd het aangename met het nuttige gecombineerd. Want Roermond blijkt ook nog eens een verrassend mooi plaatsje te zijn in het Limburgse. Daar kun je met gemak een uurtje in het centrum rondwandelen en een terrasje meepikken. En dat deden we dus ook.
Maar de hoofdmoot was de outlet natuurlijk. En dat hebben we geweten. Want het was qua drukte net alsof heel Brabant en Limburg zich hier verzameld had. Het duurde dan ook een kwartiertje voordat we de auto geparkeerd hadden maar dat kan ook door de vriendelijke prijs van €4,- per dag gelegen hebben. Maar wat een drukte in de outlet en voor sommige winkels stonden zelfs wachtrijen. Maar, een geluk bij een ongeluk, mijn shopimpuls bleek uiteindelijk meer dan geslaagd te zijn. Zo kom ik de winter wel weer door.
Na nog even gedineerd te hebben in La Place, een soepje met een broodje, met prachtig uitzicht op de ondergaande zon bij een groot meer, werd het even voor zessen de hoogste tijd om de Kempervennen weer op te zoeken. Voor het Argentijns elftal was het erop of eronder en dat wilden we rond achten wel even vanaf de bank in ons huisje aanschouwen. Echt veel energie was er na veel wandelkilometers toch niet meer.
De zondag besloten we om het qua verplaatsing rustig aan te doen. Eerst even lekker uitslapen, dan een Netflixfilmpje bekijken om vervolgens ons heil vijf kilometer verderop in Valkenswaard te beproeven. Daar was het een stuk rustiger in het centrum waar we onder het genot van België Marokko ons tegoed deden aan een lunch. Na ons ontbijtje voor de laatste ochtend bij de AH gescoord te hebben, keerden we terug naar het park want ’s avonds was daar immers de kraker Duitsland – Spanje.
De vrouw kon zich tot mijn verrassing ook helemaal in dit wedstrijdritme vinden maar de telefoon bood gelukkig genoeg afleiding. En zo vloog het weekend dan ook voorbij. Maandagmorgen heb ik mij met een kop koffie nog even vergaapt aan het mooie vijverleven waar eendjes en een vis scorende reiger voor het nodige vertier zorgden. Rond tienen stapten we in de auto en rond half twee zat ik al weer achter de PC. Een beetje de schade inhalen inderdaad van minder productieve dagen waarbij de accu hopelijk wel weer lekker opgeladen is voor de nakende wintermaanden. Het ging mooi inderdaad…..