We hadden er dit weekend prachtig weer bij, de vrouw en ik, toen we er voor het eerst sinds lange tijd weer eens met ons beiden op uit trokken. Ameland was de plaats van onze driedaagse trip en vrijdag kort na de middag tokkelden we vol goede moed naar Holwerd waar Wagenborgen De Oerd al voor ons klaar had liggen. Ready for the bekende take-off.
Op de bootreis begon ik in mijn geheugen te graven. Drie keer ben ik er geweest op de A in TV-TAS. Ergens halverwege de jaren tachtig ging ik een paar dagen met pa en moe mee naar mijn zus en zwager die hier hun zomervakantie doorbrachten. Het was de eerste keer dat ik op een fiets met versnellingen reed. Dat was ik even vergeten toen ik met volle snelheid een duin afreed. Al terugtrapremmend gebeurde er niets toen ik de bocht doorracete. Dat lukte nog net maar ik raakte in de berm, mijn linker pedaal ramde een paaltje en ik werd gelanceerd richting de struiken. Gelukkig liep dit met wat schaafwonden af.
In 1993 deed ik het eiland weer een paar dagen aan. Dat was vlak voor onze trip naar Rhodos waar ik met vrienden heen vloog. Ik kreeg op Duinoord al snel de bijnaam Orgel mee van een niet alledaags type die zelf de hele dag in de olie zat. En wie weet wat hij nog meer consumeerde. Zouden we toen de Swinging Mill nog aangedaan hebben? Ik weet er niets meer van. Per toeval reden we er zaterdag nog even langs. Niet geheel toevallig maakte het uitgaansetablissement een verlaten indruk.
Hetzelfde gold voor discotheek De Lichtbooi in Nes. Ik weet zeker dat ik daar wel eens geweest ben en wel in 2009 toen we met de lagere elftallen van de VV een trainingskamp belegd hadden op dit schiereiland. Daar vielen toen nog rake klappen en op de zaterdag moest ik mij als groepsoudste (Frans was op wintersport), samen met wijlen Frits, onder acht ogen verantwoorden bij de politie die op de accommodatie langskwam. Gelukkig kwamen we er snel uit en stonden alle neuzen, één in het bijzonder, weer de goede kant op.
Wel de nodige (uitgaans)stappen gezet dus op dit eiland maar eigenlijk heb ik in die drie keer bar weinig van het natuurschoon gezien, kwam ik achter. De schoonheid van dit plekje leerde ik pas dit weekend kennen. Fietsen waren snel gehuurd en na ons geïnstalleerd te hebben op Appartementencomplex de Berkenhof, alleen die naam al gaf een vertrouwd gevoel, was het fietsen geblazen. We deden het rustig aan en beperkten ons tot de oostkant van het eiland waar we gemeentehoofdstad Nes en het nabijgelegen Buren ontdekten.
Ver weg van huis waren we niet maar gelukkig spotten we wel enige bekenden. Op de boot kwamen we Jannes en Anet tegen die ook mooi even de boel de boel lieten. En Ameland bleek ook de thuishaven te zijn geworden van Linda oet Doord. Daar kwamen we achter toen we een afhaalmaaltijd scoorden bij de plaatselijke cafetaria. Een dag later gluurde ik bij Wijnen van Egbert naar binnen (www.wijnenvanegbert.nl) waarbij ik een glimp opving van mijn voormalig ploeggenoot in de A-junioren oet Kannes die hier een eigen wijnzaak is begonnen.
In Hollum nog wel, de voorlopige eindbestemming van deze prachtige zaterdag. Ook zo’n mooi plaatsje, rijk gelardeerd met allerlei kerkjes. We waren hier via Ballum gekomen en fietsten na de vuurtoren aan te hebben gedaan eerst weer terug naar het appartement. Onderwijl kwamen we, verborgen in de bossen, nog een prachtig vogelparkje tegen. Hierna pakten we eerst even een rustuurtje mee op bed en zo konden we mooi Max zijn kwalificatieprestaties meepakken.
Daarna was het de hoogste tijd om naar het uiterste puntje van de oostkant te fietsen waar natuurgebied Het Oerd zich in al haar schoonheid aan zich openbaarde. Op de uitkijktoren hadden we een prachtig uitzicht op het eiland en het Waddengebied. Daar werden we toch wel even stil van. Ameland is hartstikke mooi, die conclusie viel daar ter plekke makkelijk te trekken.
Na een kleine vijftig fietskilometers en een blikken kont was het mooi geweest. De plaatselijke Chinees verrichtte wonderen en ’s avonds zagen we vanaf ons balkonnetje de zon in de duinen verdwijnen. Na een stevig ontbijt zondagmorgen en nog een klein rondje eiland inclusief het kalmerend effect van de zee in de duinen opgesnoven te hebben was het tijd om weer naar huis te gaan. Max lonkte maar eerst moesten nog wat zondagrijders bedwongen worden….
Het zat er weer op, ‘het zij zo’. Ame(n)land dus. Een eiland vol met religieuze symbolen. Maar ook het slotwoord van dit verhaal waarbij onze gedachten regelmatig uitgingen naar zus en zwager uit het begin van dit verhaal die zich opmaakten voor een laatste reis. Carpe Diem, pluk de dag inderdaad. En dat deden we met volle teugen…..