In april 2006 kreeg ik met mijn toenmalige partner de sleutels overhandigd van een woning aan de Coendersweg in Middelstum. Een mooi knus woninkje op een geweldige plek. Op kruipafstand van mijn toen tweede huis, de voetbalclub. Als ik niet thuis was, was ik in die tijd daar wel te vinden.
Mijn relatie liep op de klippen. En toen stond ik voor eerst in mijn leven volledig op eigen benen na jarenlang onder andermans veren te hebben gezeten. Dit ging in het begin met ups en downs. Vrijheid is heerlijk, maar verleidingen liggen op de loer. Je leert snel en zoals altijd, van je fouten leer je. Mijn leven ging z’n gangetje. Mijn huisje werd mijn thuis. Het alleen zijn beviel prima, maar je mist toch wel wat.
Dat veranderde toen er begin 2011 een mooie, lieve meid uit Uithuizen mijn leven binnenwandelde. We gingen vrij snel samenwonen, als iets goed voelt waarom zou je dan wachten? Dat was onze gedachte. En tot op heden geen moment spijt gehad van deze beslissing. Mijn huisje werd ons huisje. Er kwamen wel meer vrouwendingetjes in huis, het was daarvoor dan ook echt een mannenhuishouden. Minimalistisch ten top.
We woonden er met veel plezier en zagen ons hier wel oud worden op dit plekje. Om ons heen veranderde er van alles. Er kwam een prachtig nieuwe sporthal en de oude Holwerda-school werd gesloopt. Op die plek kwam een schitterende school terug.
Maar juist die school was er indirect verantwoordelijk voor dat ons leven behoorlijk ging veranderen. In 2017 kregen we een brief dat we als buurtbewoners op de hoogte werden gesteld wat de bouw voor ons als consequenties had. In plaats daarvan kregen we later te horen dat ons huis en ook die van de buren platging. Een donderslag bij heldere hemel. Ons huis zou worden gesloopt en er zouden nieuwe woningen gebouwd worden aan de Ticheldobbe.
En toen kwamen we in het sloop/nieuwbouwtraject terecht. De bedoeling was dat we eind 2019 in onze nieuwe woning konden gaan wonen. Door allerlei omstandigheden werd dit project steeds uitgesteld. Maar uiteindelijk herrezen er aan de Ticheldobbe 16 volledig gasloze woningen.
In juni kregen we bericht dat we begin juli 2020 ons nieuwe stulpje konden betrekken. En dus was het verhuizen geblazen. Alles inpakken, oude spullen weggooien en nieuwe spullen aanschaffen. Toen we in juli de sleutel kregen van onze nieuwe woning moest daar eerst nog flink geklust worden. We hadden besloten om alles zelf te doen. Met hulp van familie gelukkig. Alles sauzen, behangen en laminaat leggen. En daar ging wel even tijd inzitten, maar per kamer zag je het huis opknappen.
Na een dikke 2 week was alles klaar en konden we daadwerkelijk echt gaan verhuizen. Op zaterdag in 1 dag over. Toen het vrachtwagentje vol zat, keken we elkaar aan en zeiden: “je hele leven in een vrachtwagen”. De eerste weken was het behoorlijk wennen op het nieuwe plekje. De omgeving en het uitzicht zijn natuurlijk prachtig. Mooi aan de rand van het dorp met uitzicht op Fraamklap. Maar het moet nog wel je eigen holletje worden.
Ons oude huis aan de Coendersweg zou vrij snel gesloopt worden en daar zouden nieuwe woningen worden gebouwd. Maar de woningen staan er nog steeds. En ze zijn aardig aan het verpauperen. Als ik er nu langskom, en dat is vanwege mijn beroep toch redelijk vaak, zie je het huisje meer als een bouwput. Hopelijk gaan ze snel plat. Dan kun je echt “afscheid” nemen van je huisje.
De woning aan de Ticheldobbe is nu toch inmiddels wel echt ons huisje. En waar ik me echt thuis voel. Want thuis is voor mij als je op de bank zit en je de belangrijkste persoon in je leven aankijkt en diegene je met de mooiste glimlach beantwoordt. En waar dat is maakt eigenlijk niet uit.