Het is vrijdagmorgen wanneer ik ietwat stijfjes de WC opzoek. De beentjes hebben de voetbaltraining van gisteren schijnbaar niet helemaal goed verteerd. Je wordt ouder papa, inderdaad. Laatst zat ik nog even na te denken. Het is maar goed dat Frans, Jan en Ron nog tegen een balletje aantrappen want anders was ik inmiddels al de oudste actieve seniorenvoetballer geweest van de VV. En dan tel ik gemakshalve de 45+ voetballers even niet mee. Dat is eigenlijk niet voor te stellen toch?! Voor mijn gevoel dartelde ik nog niet zo lang geleden als een jonge hond over de velden…..
Wanneer ik dit verhaal aan het papier toevertrouw ben ik nog 44, wanneer u dit leest is er weer een jaar bijgekomen. Hartelijk dank voor alle mooie reacties, op wat voor manier dan ook. Het maakt je absoluut nog meer jarig, gevoelsmatig dan. Tussen het taart snijden en koffie inschenken, stiekem even kijken waar je nu weer een berichtje van hebt gekregen. Voor mijn gevoel heb ik met 45 jaar een belangrijke kloof doorkliefd. De vijftiger jaren komen er met rassé schreden aan. Gelukkig wist Ite van Dijken mij vorig week gerust te stellen. ‘Het doet niet zeer hoor, je verneemt er niets van!’, aldus deze kersverse Abraham.
‘Time’s slipping away’! De laatste tijd doemt deze zin uit een melancholische nummer van de Nederlandse formatie The Nits steeds vaker op in mijn hoofd. De tijd glipt je bij het ouder worden steeds sneller door de vingers. Dat zie ik misschien nog wel het beste aan mijn bonuskinderen. Toen ik ze zeven jaar geleden leerde kennen, waren daar nog Tommy en twee kleine vlechtjes op een guitig gezicht. Inmiddels lonken ‘Sport en beweging’ en misschien wel de HAVO. En toen ik Miranda leerde kennen…….. Eh nee, dit verhaal gaat de verkeerde kant op. Ik hou het dus maar bij zelfspot.
Er zit ook een keerzijde aan het verhaal. Ik denk dat ik nog minimaal 25 jaar moet doorschrijven voordat ik met pensioen mag. Dat schrijft net zo geruststellend weg als dat het beangstigend is. Want een kwart eeuw verder klinkt nog heel ver weg. Aan de andere kant, wie zit over tien of twintig jaar nog te wachten op allerlei verhalen via bert-koster.nl? Zou er dan nog een boterham aan te verdienen zijn? En hoe zou het met de status van socialmedia zijn? Of zijn er dan al andere kanalen waarlangs de informatievoorziening moet gaan? En kan ik dat allemaal nog wel bijbenen? Of praat ik dan tegen een beeldschermpje die deze klanken direct doorvertaald naar een kant en klare tekst op mijn website? Of moet ik overmorgen toch maar voor 50+ stemmen of de SP die hartstochtelijk pleiten dat de AOW leeftijd terug moet naar 65?
Zo maar wat vragen die mij te binnen schieten. Of ik depressief ben of rechtstreeks een mid-life crises induik? Ik denk dat dat wel meevalt. Wanneer ik mijzelf 25 jaar geleden onzeker rond zie lopen op deze aardkloot met prangende vragen wie ik ben en welke kant ik in mijn leven opmoet dan mag ik constateren dat het minder met mij af had kunnen lopen. Wat dat betreft ben ik dik tevreden! Zolang de geest nog scherp, jong en veerkrachtig is mag het lichaam dagelijks best wel ietsjes aftakelen. Dat is een proces die ik toch niet kan stoppen.
En de mooie lentemaanden komen er weer aan. Toen ik vanmorgen mijn rondje met Dusty maakte, rook ik het voorjaar al weer. Sunsation komt er aan, Dauwpop en allerlei andere evenementen en feestdagen. Een energieke stroom vloeit door mijn aderen. Halverwege de vijftiger jaren, eh pardon veertiger jaren heet dat geloof ik, maar je bent zo jong als je je voelt. Dat zit wel snor dus. ‘Time’s slipping away’, maar daar moet je niet wakker van liggen. De bagage in de reiskoffer neemt ook toe. Levenswijsheid moet je koesteren. Rijpere appels en bananen smaken ook sappiger toch? Laat de dag van morgen maar komen, ik ben er klaar voor…..