Ik wist niet wat ik las: naar schatting 40.000 kinderen hebben een verwaarloosd gebit! De tandartsen slaan alarm. Dat dit nog voorkomt zeg, in deze tijd. Ik dacht dat dit gegeven meer iets van vroeger was, uit de tijd dat ik nog een jongetje was. Dik dertig jaren geleden dus. Maar tandartsen heden ten dage komen allerlei ellende tegen, variërend van dikke lagen plak tot afgebrokkelde en tot stompjes afgesleten tanden. Ook zien ze regelmatig ernstige ontstekingen en abcessen in de jonge kindermondjes…
En wie mogen we hier de schuld van geven? “Oorzaak van de gebitsproblemen zijn ouders die hun kinderen de hele dag door zoetigheid geven en ook ’s avonds en ’s nachts nog een flesje sap laten drinken. Tandenpoetsen loopt soms uit op een strijd die deze ouders niet altijd aangaan. Ook mijden ze de tandarts en gaan ze er pas naartoe als de pijn bij hun kind ondraaglijk is. Dan is het vaak al te laat…”
Ik kan mij precies voorstellen hoe zo’n verrot kindergebit er uitziet. In de wachtkamer van de tandarts uit mijn jonge jeugdjaren hing zo’n poster met daarop een breed lachend kind met een verrotte fietsenstalling. Als lichtend voorbeeld hoe het dus niet moest. Dat is trouwens niet mijn allereerste herinnering aan de tandarts, deze is veel gewelddadiger.
Het was tijdens een besneeuwde winterdag toen bij ons op het schoolplein alarmfase 1 uitbrak. De oudere, ervaren leerlingen hadden de tandartsauto direct in de smiezen. “Daar komt de bekkenbeul aan!”, galmde het dan met lichte siddering over het plein. De angst voor de tandarts was zo groot dat direct de pleuris uitbrak. Massaal werd het sneeuw tot sneeuwballen gekneed die en massa naar de tandartsbus gegooid werden en op de mensen die uit de bus stapten. Onder luid gejuich lukte het ons zelfs om ze rechtsomkeert te laten keren…
Die vreugde was natuurlijk van korte duur. Toen onze onderwijzers er achter kwamen wat voor volksopstand zich er wel niet afspeelde op het schoolplein werd direct hardhandig ingegrepen. En niet veel later stond de gevreesde tandartsbus weer voor het plein geparkeerd. Ik zag natuurlijk nog meer op tegen een bezoekje. Toen ik in de stoel lag, had ik het idee dat de tandarts nog even aan die aanval dacht toen zij er rustig op los boorde in mijn melkgebitje…
Tot zover mijn angstige momenten bij de tandarts. Want mijn blijvend gebit ontwikkelde zich beter. Ongetwijfeld door goede tandartsadviezen, de fluortabletten en de tweejaarlijkse fluorbehandelingen waarbij je in zo’n plastic gebit moest happen die vol met fluor zat. Helaas had ik al wel op jonge leeftijd een stifttand te pakken. Die stamt uit de tijd dat ‘The A-team’ zo populair was. Deze serie werd op het schoolplein altijd nagespeeld. En zo deed een klasgenoot net of hij de jongen die voor mij stond een vuistslag gaf. Uiteraard sloeg hij langs hem maar wel zo dat hij mij vol in het gezicht mepte. Vol walging spuugde ik vervolgens mijn voortand uit. En bedankt hé!
Maar ik dacht dat we de slechte kindergebitten wel achter ons hadden gelaten. De tandartsen hebben groot gelijk dat ze alarm slaan. Want dat zou heden ten dage toch niet meer voor mogen komen? Met een tandartsbezoek kun je niet vroeg genoeg beginnen. Maar ik kan me best voorstellen dat je als jong kind opziet tegen een dergelijk bezoek. Al die instrumenten die je toe glimmen wanneer je de behandelkamer binnenkomt, werken natuurlijk niet echt geruststellend.
Gelukkig is daar Mondzorg Bedum. De praktijk waar menig angstpatiënt van een diepgewortelde tandartsangst of soms zelfs tandartshaat afgeholpen wordt. Het begint met het geruststellen, gevolgd door een heldere uitleg over wat er geconstateerd is en wat er aan gedaan gaat worden. Niets geen rambamwerk en gaan met die banaan. Nee, rustig aan, stapje voor stapje verder met de behandeling. En dat helpt.
Het gaat zelfs zover dat de kinderen direct weer een vervolgafspraak willen maken met de kindvriendelijke en kersverse tandarts Sander. En ook voor de eigenaar van Mondzorg Bedum, René Dijkstra, is de glimlach van een kind heilig! Hij merkte laatst in een interview op: “Naast angstpatiënten zijn ook kinderen heel leuk om te behandelen. Je moet er echter wel iets meer tijd vooruit trekken. Ze goed voorbereiden op wat komen gaat en de behandeling goed uitleggen. Er is wat dat betreft geen eerlijker of kwetsbaarder ‘volk’ dan kinderen. Als je het niet goed aanpakt dan kun je het ook binnen een minuut verpesten. Maar als ze met een glimlach of high-five de behandelkamer verlaten dan geeft dat een heel goed gevoel.”
Nee, bij Mondzorg Bedum worden dus in de wintertijd geen sneeuwballen tegen de praktijkramen aangegooid door kleine terroristische angstpatiëntjes. Want die kent deze praktijk niet. En zeg nu toch zelf, verrotte kindergebitten zijn toch niet meer van deze tijd? Dus ouders, ga de strijd eventueel aan met uw kids en sleep ze desnoods aan de haren mee naar Mondzorg Bedum. The place to be om ze van hun eventuele angsten af te helpen…