Zondag was een prachtige dag, bedenk ik mij wanneer ik er nu met een enigszins wattig hoofd aan terugdenk. Van 16.00 uur ’s middags tot 00.00 uur ’s nachts stond de zondag in de teken van de FC. Ik vind het van te voren altijd lastig te bedenken waar zo’n wedstrijd te zien. Een kaart had ik niet dus de Kuip viel af. De Grote Markt in Groningen is natuurlijk een prachtig alternatief. Of gezellig de kroeg in, Zalencentrum Vita Nova bijvoorbeeld. Het werd een intensieve beleving thuis voor de buis met vrouwen, pizza, cola-bb, social media en prachtige beelden…
Ook geen straf achteraf gezien. Want er viel genoeg te zien en te beleven. En dat begon al op tijd. De halve straat (4 mannelijke leden van verschillende huishoudens) drentelden al vroeg en gespannen door de straat. Het was geweldig om het twitterverkeer te volgen van de gelukkigen die per bus naar Rotterdam werden vervoerd. Volle viaducten met mensen met mooie spandoeken zwaaiden een armada aan voertuigen uit. Onze Middelstumer camperhelden werden zelfs landelijk nieuws.
RTV Noord pakte grootst uit met allerlei sfeerbeelden in en om het stadion en natuurlijk vanaf de Grote Markt waar een groot beeldscherm stond opgesteld. Het oogde er gezellig druk. Iedereen was van te voren positief gestemd. Over een eventuele nederlaag repte niemand. Je moest er ook niet aan denken natuurlijk, zo dichtbij een prijs kom je misschien wel nooit meer. Europa lonkte als nooit tevoren, inclusief een prachtig bedrag aan prijzengeld voor een club als de FC.
De wedstrijd zinderde meer van de spanning dan dat ie echt mooi was. Maar dat deed niets. Ik zat met mijn neus zowat in het beeldscherm om maar niets te hoeven missen. Met nog een half uurtje te spelen werd Antonia ingebracht. De rest is geschiedenis. Twee voorzetten van hem, werden door aanwinst Rusnak twee keer op waarde geschat. De Kuip trilde, de Grote Markt ontplofte, de FC gaf geen krimp meer…
Ik kon er niets aan doen maar in de loop van de 2e helft moest ik aan Dinand denken. De jongen uit Loppersum waar een aparte stichting voor werd opgericht om geld voor een behandeling in te zamelen. Dinand was namelijk ernstig ziek. Ook een behandeling in Duitsland mocht niet meer baten. Wel bezocht hij nog een keer een training van Groningen en stal op de een of andere manier de harten van de spelers. Ik hoorde trainer Van der Looi vlak voor de wedstrijd zelfs zeggen dat ze Dinand geadopteerd hadden.
Hij ging mee naar de uitwedstrijd tegen Flevo Boys en mocht na de eclatante 1-8 overwinning zelfs mee terug in de spelersbus. Bij wijze van grote uitzondering. Vorige week las ik tijdens een ontroerend interview met zijn moeder dat hij in de bus aan elke speler een gelukspoppetje uitgedeeld had. Grote volwassen spelers en kerels hadden tranen in de ogen. Wat zou Dinand tegen ze gezegd hebben? “Deze poppetjes heb ik voor jullie gemaakt en gaan jullie geluk en de beker brengen?”. Het zou maar zo gekund hebben toch? Sinds die tijd werd Dinand het geluksengeltje van de FC…
“Ben je er tegen Volendam weer bij?” vroeg teammanager Bas Roorda aan hem bij het verlaten van de bus. Deze wedstrijd heeft hij niet meer gehaald, eind december was Dinand al overleden. En toch, en toch. Als ik tijdens de voorbeschouwing de 2 wedstrijden tegen Volendam en Vitesse zie dan is het net alsof er een geluksengeltje op de lat zit. En na deze 2 thuiswedstrijden volgde ook nog eens een thuiswedstrijd in de Euroborg tegen Excelsior. Hoeveel mazzel kun je ook qua loting hebben?
In de winterstop gingen er geen spelers weg. China trok aan De Leeuw, Feyenoord aan Chery. Hogere machten hielden blijkbaar de verwachte overgang tegen. Sterker nog, met de aankoop van Rusnak en Tibbling werd Groningen alleen maar sterker. Hoewel dat in januari nog niet direct duidelijk werd in de competitie. Wel werd Vitesse met 4-0 opgerold nadat de Arnhemmers kans na kans verpruts hadden…
In de aanloop naar de bekerfinale kwam ik de naam van Dinand regelmatig tegen en ook na afloop. Zie het mooie twitterbericht van Rasmus Lindgren. Eén van de spelers die in de bus terug met tranen in de ogen het gelukspoppetje in ontvangst genomen had. Kan het zijn dat je met dit beeld voor ogen het idee krijgt dat het niet meer stuk kan? Dat je tijdens de finale onverzettelijker wordt, meer gefocust, vastberadener om niet op te geven? En dat je bij bedreigende vermoeidheid en verslapping even weer dit beeld voor ogen krijgt waardoor opgeven geen optie is?
Dat zullen we wel nooit zeker weten. Maar misschien is er tijdens de busreis terug vanuit de polder wel iets magisch binnen de groep in gang gezet door de gelukspoppetjes van Dinand. Morgen stroomt de drafbaan in Groningen ongetwijfeld bomvol. Een groot bevrijdingsfeest wordt op 6 mei gevierd. Ik denk dat twee trotse ouders dan nog wel even een traantje wegpinken met de woorden van Lindgren in hun achterhoofd: “Deze is voor jou, Dinand!”