Het is maandagmorgen even na achten wanneer ik zuchtend, kreunend en steunend aan dit verhaaltje begin. Drie nachten kwalitatief slechte slaap wreken zich, merk ik. Zuurbrandens, gewoon te laat op bed en warrige dromen afgelopen nacht hebben zijn weerslag op mijn humeur. Gelukkig hoor ik Niiwino al weer analyseren op Radio Noord. Hij heeft zijn weekendje Schier blijkbaar wel goed verteerd en begint zo te horen fris en vrolijk aan zijn nieuwe werkweek. Het is dus de hoogste tijd om mijzelf te herpakken en te starten met die dingen die nu eenmaal moeten gebeuren.
Een verslag maken van het trainingskamp van Middelstum 4 op Schier bijvoorbeeld. Als altijd graaf ik in mijn geheugen naar een collectieve herinnering om het tijdsbeeld te bepalen. Ik vind hem op de zaterdagmiddag, zo rond 14.00 uur, wanneer ik geniet van prachtige beelden voor mij. Terwijl men elkaar in de Oekraïne nog steeds alle dagen het leven meer dan zuur maakt en de aarde nog natrilt in Turkije en Syrië hoor ik op het voetbalveld van VV Monnik, heerlijk rustiek gelegen in een duinpannetje met rechts het zicht op de witte vuurtoren en links het zicht op een lege kantine, het ruisen van de zee.
Maar het meest blij word ik van het aanzien voor mij. Als enige vijftiger mag ik natuurlijk schrijven dat al die overige vijftien jonge honden, qua leeftijd variërend van een kwart tot bijna een halve eeuw, met speels plezier hun kunsten op het heilige gras van Schier etaleren. Het niveau heeft niet veel ‘om hakk’n’. Ik weet zeker dat wanneer wij wekelijks in deze samenstelling onze wedstrijdjes spelen dat er niet veel punten meer gepakt worden. Maar het is een mooi stel hoor.
En dan missen we ook nog een aantal coryfeeën. Voor onze TD is dit kamp fysiek een brug te ver geworden in de loop der jaren. Leider en vlaggenist Sir de Bont kampt met de naweeën van het skiën al moet een stukje plastic in de schouder hem weer op de juiste weg terug helpen. Voor onze aanvoerder was het vorige week na twaalf minuten GEO Garmwerwolde reeds einde seizoen.
Jan Anco stelt zijn debuut nog even met een jaartje uit. Opa heeft dit bindingsproces reeds lang geleden vaarwel gezegd en trouwe sponsor Eling E-ventive heeft andere verplichtingen. Maar gelukkig scoort De Sjenk op dit gelukzalige moment net een tweedehands slaapzak bij Geertsema in Winsum en is hij ruimschoots op tijd voor de alcoholische versnaperingen en stevige edoch faire discussies in onze thuishaven op Springfield.
Sinds jaar en dag ons onderkomen en het uurtje tevergeefs wachtten bij aankomst om naar binnen te kunnen is misschien wel het enige smetje op het weekend. Het tastte het humeur van Abeltje enigszins aan maar gelukkig konden vrij snel daarna de eerste flesjes ontdopt worden. Gekoeld aangeleverd door een medewerker van de plaatselijke en geheel vernieuwde Spar die echter toch niet groot genoeg was om ons allemaal te bergen, aldus de nieuwe eigenaar. Geen nood, even later had ik buiten oogcontact met de langs fietsende Carrete en al die oude herinneringen over trekkers in mesthopen, afgegane brandalarmen en voormalige trainingskampers kwamen weer boven. Man, wat heeft onze club hier toch geschiedenis geschreven.
Nu checkten dertien man zich in. De transportgebroeders Reining volgden een boot later en de gebroeders Schollema konden ’s avonds direct aanhaken in de Tox waar de eerste gezamenlijke maaltijd werd genuttigd. Eerder was daar natuurlijk It Aude Beuthus, één gesprek daar staat mij nog Helder voor de geest, en na het uitgebreide diner probeerden we eendrachtig het juiste ritme te vinden op de dansvloer.
Dat viel nog niet mee, de grilligheid van de DJ maakte een langdurige rush onmogelijk. Hans werd node gemist al konden we zaterdag nog wel even bijpraten met hem. En met Nathalie en haar dochters. En verdraaid, na zestien jaar werd ‘mijn Bertje’ eindelijk gevonden. Het werd dus zelfs een ouderwetse reünie en de wijze waarop ons aller Abeltje het hele dames-zestig-plus-gezelschap aan gort danste bewees wel dat de sleet er nog lang niet op zit.
De komst van enige debutanten zorgde er zelfs voor dat ik voor het eerst in jaren weer eens kon klaverjassen. Al werd dat tegen een rillende Poolhond en de jongste geslepen De Bont-hond geen succes. Gelukkig kon ik mijzelf vastklampen aan het immer goede humeur van onze Cheester die de kennis over het ontstaan en de betekenis van de Schiermonnikoog naamgeving net zo gretig absorbeerde als de shotjes na weer een verloren potje Mexico in de Tox. Hij werd mijn baken in tijden dat hoop inderdaad op uitgestelde teleurstelling begint te lijken.
Want dat is onmogelijk wanneer je in woelige tijden terug kunt vallen op je makkers van de voetbal- en wandelclub. Onze keeper had zijn juwelen en pufje weer gevonden en kon daardoor moeiteloos meekomen. Onze jonge schilder en gitarist wist ook van geen wandelwijken en zondags haakten zelfs onvermoede krachten aan. En daar bovenop de Wassermansbunker kon onze voormalige postbode zijn oorlogskennis ophalen. Tachtig jaar geleden was hier de waanzin van de oorlog nog te vinden. Nu genoot ik van zinderende vergezichten en een actief natuurbeheer door grazende koeien, paarden en schapen. Man, Schier is en blijft een prachtig sluitstuk van de TV-TAS.
En die gedachte liet ik achterin de ruime gezinswagen van De Donk nog even bezinken. ‘Ik verheug mij nu al weer op die column’, beet de jonge Farmer mij vrijdag al enigszins opgelaten toe. Ik moet hem qua journalistiek spektakel toch enigszins teleurstellen. Stiekem pik ik na dit zinnetje de onvermoeibare Bokko en de man die na de donderdagtraining zo piekte dat hij vrijdagnacht even gas terug moest nemen ook nog even mee en ga er daarbij maar vanuit dat alle achttien strijders zich enigszins in dit onsamenhangend verhaaltje kunnen herkennen.
Het is even voor negenen wanneer ik tot de conclusie kom dat Middelstum 4 veel meer is dan een bijeengeraapt zooitje. Het was weer genieten geblazen. Kader bedankt! Ons resten dit seizoen nog veertien wedstrijden in de kelderklasse en de immer priemende vraag: wanneer gaan en mogen we weer?! En met wie en waarom? Maar die laatste vraag is niet relevant. Tradities moeten immers gekoesterd worden. Ook na 2023 en zeker op Schier. Die hoop laat ik nooit varen….