Net voordat ik begin met het schrijven van dit verhaal, schalt Danny Vera door de ether. Nee, niet ‘Rollercoaster’, dat was misschien nog wel toepasselijker geweest. Echter, het nummer ‘The Weight’ roept in dit geval nostalgische gevoelens op. ‘I’m not so sure the weight is gone’. Eigenlijk een nummer vol met weemoed en even zie ik mij zelf weer terug op het strand van Callantsoog eind vorig jaar. Waar tijdens een lang, solitair weekend de zon prachtig vuurrood in de zee verdween.
Vanmorgen zag ik hem weer doorbreken, even boven Huizinge. Een prachtig vergezicht en het moment werkt even helend en zuiverend. De stilte in huis is op het moment van schrijven immens, iedereen is inmiddels uitgevlogen. Gelukkig zorgen de dieren in huize Koster voor vaste, vertrouwde rituelen. Baby die binnen de kortste keren haar brokjesbakje leeg vreet en al miauwend voor de achterdeur aangeeft de vrijheid tegemoet te willen gaan. Bikkel is daar nog lang niet aan toe. Brokje voor brokje wordt uit het etensbakje getikt en vervolgens opgegeten. En een meter van de bakjes ligt Dusty op de loer. Klaar om de kruimels en achtergebleven brokjes, en als we even niet opletten ook alles wat nog in de bakjes zit, al snuivend op te vreten…
Wat hou ik toch van deze vaste rituelen, zeker op een maandagmorgen als deze. Het voelt vertrouwd en geeft regelmaat. En misschien ook wel een beetje houvast want in de stilte van deze morgen word ik uiteraard nog even teruggezogen naar de indrukwekkende zaterdag van eergisteren. Toen het al vroeg een bijzondere drukte was in het dorp. Waar militairen uit alle hoeken van Nederland zich opmaakten voor een indrukwekkende erehaag. En een doedelzakspeler niet veel later ons met gepaste klanken de kerkbanken in begeleidde.
Het militaire leven en wereldje, ik heb er in mijn beginperiode als zelfstandige regelmatig over geschreven. Over mijn militaire dienstplicht die ik als een van de laatste mannen van Nederland heb mogen vervullen. Het was niet helemaal mijn wereldje maar de discipline, trouw, gehoorzaamheid en onvoorwaardelijke kameraadschap waren aspecten die mij zeker aanspraken. En niet voor niets hoor je steeds vaker dat die dienstplicht nooit had moeten worden afgeschaft.
En dan zijn er nog de militaire ceremonies. Indrukwekkend mooi en respectvol. Toegewijd uitgevoerd door die militairen die de Royal Dutch Army en ons vaderland zo’n warm hart toedragen. En dus zal ik het beeld dat de kist van Marcel stapje voor stapje, met mini-stapjes haast schuivelend op het eind om hem in de juiste positie te krijgen, niet licht vergeten. Indrukwekkende woorden en liederen maar gelukkig ook smaakvolle anekdotes wisselden elkaar af. Want wat was het bij tijd en wijle ook een dikke bunzel, dai kwoajong van Van Dieken. Iets waar ik in de afgelopen dagen ook wel glimlachend aan terugdenk als ik zo’n dertig jaar terug in de staptijd ga.
Maar wat zeker ook blijft hangen, is de stilte en het gemis wat boven ons dorp blijft hangen en waar veel mensen de komende tijd mee zullen worstelen. Want wat zitten we vaak vol plannen. Gelukkig wel zeg. Zelf kan ik reikhalzend uitkijken naar half november wanneer we de zon op gaan zoeken. En heel stiekem denk ik wel eens na over het leven na mijn pensionering. Waarbij mijn partner altijd aangeeft dat het niet zoveel uitmaakt omdat ik toch niet stop met schrijven. Het wrange en confronterende van de afgelopen dagen is echter wederom het besef dat de dood slecht één hartslag verwijderd kan zijn van een mooi en levenslustig leven. Met daarbij altijd die prangende vraag, waarom?!
Nog vol van alle indrukken, is er na de dienst eigenlijk maar één plek waar ik na een kort moment thuis graag heen wil. En dat is het voetbalveld in Bavvelt, of toch Baffelt, waar de Meinardi-mannen niet veel later een puike wedstrijd op de mat leggen en dat doet mijn blauwwit (VV) Middelstum hart goed. Biertjes worden genuttigd in de kantines van de VV maar ook in die van de tafeltennissers. En zondag is daar de F1 en Max die meer puntjes bij elkaar sprokkelt dan Lewis. Heerlijk, die belangrijkste bijzaken in het leven.
Maar nu, nu is het maandagmorgen. En drukt het leven met al zijn verantwoordelijkheden en alles wat nog moet gebeuren weer op mijn schouders. Langzaam maar zeker, typ ik mij een nieuwe werkweek in. Dat werkt voor mij vaak goed. Maar ergens is daar ook het besef dat het doorgaan met het leven, het walk on zeg maar, voor velen momenteel niet echt makkelijk en vanzelfsprekend is. Sterkte derhalve voor een ieder met het vinden en oppakken van die draad van het (broze) leven……