Ik merk dat het weer de hoogste tijd is om u bij te praten over mijn dagelijkse beslommeringen. Dat is al wel weer een maand geleden. Toen luidde de columntitel, ‘gillend gek’. Waarbij ik opmerkte niet vrolijk te worden van onze Nederlandse prestaties wat betreft het vaccineren. We zijn nu een maand verder en de wereld lijkt er heel anders uit te zien. Vanmorgen werd ik wakker met het Teletekst-bericht dat Nederland is gestegen naar plek vier in de EU wat de vaccinatiesnelheid betreft. Dat is heel andere koek. En had minister De Jonge het vorige week niet over een zomer die wel eens redelijk normaal zou kunnen gaan verlopen? Is het tij dan toch gekeerd? Man, dat zou wat zijn!
Aan de Berkenlaan nummer vijf is ook wel een en ander gebeurd de afgelopen dagen. Zo vond ik mij dit weekend terug aan de Parkweg in Groningen. Daar waar de oudste bonusdochter haar studieweg vervolgt nadat het oude Hippyhoes door een tekort aan levensjaren geen optie bleek te zijn. Maar ze ging door die teleurstellende mededeling niet bij de pakken neerzitten en verruimde haar blikveld richting stad. En waar ik dacht dat daar de (studenten)woningschaarste had toegeslagen, kreeg ze in korte tijd toch de nodige aanbiedingen voor de kiezen. In razend tempo werd de benodigde huisraad bij elkaar gescharreld cq. gekocht en niet veel later was het verhuismoment daar…..
Klein maar fijn, dat is wat ik dacht toen ik een gedeelte van haar spullen naar boven zeulde richting 1 hoog. Een kamer van een kleine 20 m2 en een gezamenlijke keuken die zo te zien door de overige bewoners zelden tot nooit gebruikt wordt, is haar deel geworden. In een lekker voorjaarszonnetje liep ik snel nog even naar het zeer nabij gelegen Stadspark. Onderweg snoof ik een heerlijk studentikoze sfeer op. Links en rechts werd ik ingehaald door ‘waveboarders’ en aan ijsjes likkende jongelui. Ondanks Corona bruist studentenstad Groningen nog steeds met als gevolg dat ik niet de enige wandelaar in het Stadspark was.
En zo wordt het dus iets rustiger aan de Berkenlaan (nummer 5). Met als gevolg dat ik voor een interne verhuizing sta. Ik verlaat binnenkort verdieping drie, ook wel de zolderruimte genaamd. Man, wat heb ik hier een verhalen weggeschreven tussen het opgehangen wasgoed en met een soms vervaarlijke rammelende wasmachine hijgend in mijn nek. Dat moet binnenkort na acht jaar een verademing zijn om mijn verhalen weg te tikken zonder tegen een kale muur aan te kijken die mijn werkruimte scheidt van huize Zonnebloem.
Maar wat als straks de afleiding te groot wordt? Want de Berkenlaan is natuurlijk net zo’n bruisend metropoolgebied als de stad. Misschien kom ik er wel achter dat de inspiratie om te schrijven een stuk minder wordt. Dan zal ik uiteraard rap weer verkassen naar hogere sferen. Maar vooralsnog is daar gelukkig nog de voorpret.
Verder gaat alles wel zijn gangetje. De afspraken worden ingepland, adverteerders gaan gelukkig niet alleen maar komen ook en het ziet er vooralsnog niet naar uit dat de evenementenbranche snel weer op gang komt dus Sunsation-, Omloop van Bedum- en Bedrijvenvoetbalinterviews zullen waarschijnlijk ook dit jaar nog een utopie blijken te zijn. Gelukkig mogen onze jongvolwassen Nederlanders wel weer gezamenlijk sporten, het begin is er ook wat dat betreft weer. Maar daar ik de leeftijdsgrens van 26 al lang en breed gepasseerd ben, heeft het er alle schijn van dat onze wekelijkse partijtjes op de donderdagavond nog even op zich laten wachten.
En dus blijft het wandelen geblazen. Waarbij de gezondheidsapp op mijn mobieltje, geen flauw idee hoe die er op gekomen is trouwens, aangeeft dat ik ruim boven de 10.000 stappen per dag zit. Dagelijks trek ik er dan ook frequent op uit met viervoeter Dusty om de Coronakilo’s verre van mij te houden. En met succes, lijkt het. Ik eet en snaai nog steeds als een slootgraver maar het lichaamsgewicht lijkt zich gestabiliseerd te hebben op om en nabij de 80 kilogrammetjes. Van mij dus geen juichende succesverhalen dat ik binnen korte tijd kilo’s kwijtgeraakt ben. Iets waar onze vroegere veldwachter mij op vergastte toen ik al fietsend enige meters met hem optrok.
Kortom, u merkt het, uw bloggende columnist is best wel in zijn nopjes. Helemaal in de wetenschap dat ook binnen zijn adverteerderbestand steeds meer bedrijvigheid plaats kan gaan vinden. Hopelijk mag iedereen binnen de kortste keren weer los en gaan we een keigave lente- en zomerperiode tegemoet! Want ik heb het idee dat er wel het een en ander in te halen valt…..