Ik ging alleen en had best iemand mee kunnen vragen maar dacht dat het alleen maar even heen en weer rijden was.Dat kon ik natuurlijk prima zelf ‘even’ doen. De volmacht was verstuurd, de afspraak gemaakt en met mijn legitimatie vertrok ik naar Appingedam. De verwachte wegafsluiting bleek alweer verdwenen en daardoor kwam ik ruim op tijd aan.
Nadat ik onze camperbus geparkeerd had, liep ik in de richting van de ingang. Op de bordjes stond: ‘Ingang naaste familie’, ‘Ingang overige familie’ en ‘Kantoor’. Mijn voorkeur ging uit naar het laatste. De andere ingang had ik tenslotte al een keer gehad. Een beetje aarzelend stond ik voor de deur.
Na het nemen van een grote hap lucht opende ik de deur en liep ik de gang in. Er was niemand te bekennen. Wel hoorde ik stemmen. Twee mannen van de groenvoorziening zaten daar te genieten van hun welverdiende koffie. ‘Mooi dat er ook aandacht besteed word aan de omgeving rondom het gebouw’, ging er door mij heen.
‘Ik heb om 10.00 uur een afspraak. Weet u waar ik moet zijn?’ vroeg ik aan beide heren. ‘Loop maar door het gebouw, je komt vanzelf iemand tegen’, antwoordde één van hen. Dat was een prima aanwijzing. Al zoekend liep ik een stukje door de gang. Links en rechts kijkend of er een medewerker aanwezig was.
Opeens hoorde ik geluid uit de grote zaal komen. Op het moment dat ik dichterbij kwam, ving ik een stukje van het gesprek op. Gelukkig hadden ze mij niet gezien. Het waren nabestaanden die in de afrondende fase van hun gesprek waren over de afscheidsplechtigheid van hun dierbare. Verschrikt deed ik een stap terug. Dat wilde ik niet horen en ik wilde al helemaal niet door mijn aanwezigheid hun gesprek verstoren.
Opeens kreeg ik een soort flashback. Hier hadden wij ook gestaan, in deze zaal. We hadden naar liedjes geluisterd die hij zelf nog uitgekozen had omdat er herinneringen aan vast zaten. Er was een gedicht voorgelezen over de zee, in het Gronings. We hadden hem weg zien gaan, koffie gedronken, gekletst, gehuild, geknuffeld en ook gelachen. Het was alsof het gisteren gebeurd was, nog zo vers, nog zo helder.
‘Kan ik u helpen?’ De vriendelijke meneer haalde mij abrupt terug in het heden. ‘Ik heb om 10.00 uur een afspraak’, antwoordde ik verschrikt. ‘Neemt u plaats, ik kom zo bij u. Wilt u koffie?’ Dat wilde ik heel graag. Koffie, dat kon ik nu heel goed gebruiken.
Het kamertje was er speciaal voor ingericht. De vele mogelijkheden om de as van een overledene te verwerken stonden tentoon gesteld in fel verlichte vitrines. Beeldjes, sieraden, urnen en vele andere mogelijkheden die ik met aandacht bewonderde alsof ik in een museum was.
De medewerker kwam binnen en na het formele gedeelte kwam het tot de overdracht. Een donkerbruine ‘cadeautas’ werd opengedaan en de strooiurn werd er uit gehaald. Een grote zware doos, een herinneringssteen met een nummer er op en een mooi toepasselijk plaatje met een zeilboot er op. Een moment waarop ik even een knopje om moest zetten.
‘Nu niet janken bij deze onbekende meneer. Ik moet nog weer terug rijden. Huilen kan straks wel’, sprak ik mijzelf vermanend toe. We namen afscheid en met de tas in mijn hand liep ik weer richting de parkeerplek. ‘Waar zet ik pa neer?’, vroeg ik mij af. Tussen de voor- en achterstoel leek mij de beste plek en ik zou voorzichtig terug rijden. ‘Is hij toch nog een keer in onze camperbus’, bedacht ik mij en met een kleine glimlach reed ik terug naar ons huis.
Een beetje raar is het wel. Geen idee waar ik hem thuis neer moet zetten. Zo in het zicht is heel confronterend maar ik wil hem ook niet ergens ‘wegzetten’. Voorlopig maar even in de donkerbruine ‘cadeautas’ in de kamer. De afspraak voor de asverstrooiing staat al. Op zondag 29 december gaat Ubels Offshore dit verzorgen. We gaan dan vanuit de Eemshaven een stukje het wad op. Mijn vader heeft zelf bij dit bedrijf gevaren en zelf ook meegewerkt aan een asverstrooiingen.
Het was zijn eigen wens en wensen zijn om uit te laten komen. Bij thuiskomst kwam dit gedichtje in mij op:
Verstrooien…
Wij gaan mee
Eén met de golven
en je geliefde zee
Nog één keer het Wad op
de laatste keer op het water
Definitief…
er is geen later
Het is goed zo
en we hebben er over gesproken
Maar missen doet pijn
want onze harten
zijn gebroken…