Hij zag er prachtig uit in zijn pikzwarte pak en spierwitte overhemd. De hoed op zijn gitzwarte krullen maakte het plaatje helemaal af. Zijn grote witte tanden en mooie rode lippen lachten me vriendelijk toe. Als hij zijn nette pak zou verruilen voor een Pietenpak zou hij de mooiste en vriendelijkste Zwarte Piet zijn die ik ooit had gezien. Een Piet waar je wel respect voor moest hebben.
Vriendelijk sprak hij me aan maar ‘k verstond er werkelijk waar geen woord van. Één ding werd me al snel duidelijk: Hij was verdwaald. Verdwaald in Middelstum ergens in de buurt van die carpoolplaats waar vaak van die Poolse of Roemeense vrachtauto’s staan.
Op de achterkant van zo’n ouderwets kartonnetje waarop gesneden vlees ligt had iemand met hanenpoten een route voor hem uitgetekend. Hij snapte er niets van, en ik nog minder. En toch, hij bleef vriendelijk en geduldig dat ene woordje maar herhalen: ”singel”, ”singel”. “singel”, tenminste dat was het enige wat ik eruit op kon maken. Verder kon ik er niets van verstaan. Maar ’t gekke was: Er was contact en we deden beiden ons best om elkaar te begrijpen.
Ik begreep alleen dat hij uit Angola kwam, dat was eigenlijk ook het enige wat ik kon verstaan. Het grote gouden kruis dat hij om zijn hals droeg was opvallend. Ik pakte het even vast en vroeg hem in mijn beste Engels: “You come for Jesus, you come to pray?” Maar ook dat verstond hij niet. Ik wist toevallig dat er dit weekend iets in de Cederborg georganiseerd werd. Zou hij daarnaartoe willen?
Ik liet hem mijn handen zien die ik gevouwen hield alsof ik aan het bidden was. ’t Was alsof er een kwartje viel want hij keek super blij. “Yeah, yeah, yeah, daar moest hij heen. Wat een vrolijkheid. Hij pakte mijn hand vast om te bedanken. En bleef die maar schudden en maakte een vreugdedansje op die stille en verlaten parkeerplaats waar zo vaak eenzame chauffeurs hun weekend door moeten brengen.
Maar hoe leg je aan iemand uit die geen woord Engels kan hoe je dan moet lopen? Ik had werkelijk waar geen idee en ik had ook geen tijd om mee te lopen. Toeval bestaat niet wordt er weleens gezegd en dat kwam nu ook weer uit. Een dorpsgenoot fietste ons toevallig voorbij en ik hield hem staande. Of hij mijn “Angolese vriend” even naar de Cederborg wilde brengen. Zwaaiend verdwenen ze beiden in het donker.
Wat kan de moraal van dit verhaal zijn? Er wordt heel wat afgepraat over de kleur van Zwarte Piet. Maar ’t gekke is: we verstaan en begrijpen elkaar niet. Laten we eerst eens proberen dat te doen: Elkaar verstaan. En als je elkaar verstaat dan ga je elkaar ook meestal wel begrijpen.
Een fijne sinterklaasperiode toegewenst.