Het is maandagmorgen half zes wanneer ik wakker word door een wegrijdende auto. Ik denk dat overbuurman Peter het westen weer opzoekt. Hij liever dan ik maar hopelijk denkt hij hier heel anders over. Ik wil mij nog even omdraaien maar besef dan al dat van slapen waarschijnlijk niets meer komt. En dus komt ‘mijn werk’ weer omhoog. Heb ik dit weekend nog wat beleefd wat columnwaardig is?
De wereld draait hoor. Dat is de zin die plotsklaps binnen komt. Het is al weer meer dan een maand geleden dat het stervensproces van mijn moeder zich voltrok. Een bijzondere tijd waar je in de weken erna maar nauwelijks de tijd voor neemt of krijgt om er aan terug te denken. Doodeenvoudig omdat de waan van alledag al snel weer bezit van je neemt. De wereld draait inderdaad gewoon weer door…..
Maar het was een bijzondere novembermaand, één die niet licht vergeten wordt. De verontrustende appberichtjes, het besef dat contact met moeder nooit meer zal plaatsvinden, het intieme wakingsproces waarin tijd is voor tranen, mooie herinneringen en een bettend washandje op droge lippen en een gloeiend voorhoofd. De interne strijd die ik zelf voerde. Ga ik door met mijn werk of zeg ik alle afspraken af? Ik dacht er nog één na te kunnen komen. Maar veertig minuten na mijn vertrek kneep moeders er tussenuit. Ze wilde mij er vast niet bijhebben toen het afscheid definitief werd.
Toen ik halverwege het interview vroeg of ik even op mijn mobiel mocht kijken, kwam het bericht van haar overlijden rauw en hard binnen. Het was wel het sein om alles voor een week opzij te leggen. En dat is toch wel fijn dat dit kan. Het waren onwerkelijke uren en dagen waarin je verzeild raakt. Er moest nog veel geregeld worden maar op sommige momenten kwamen de waterlanders onherroepelijk omhoog zetten. Wie van te voren gezegd zou hebben dat ik mee zou helpen om moeders ‘te kisten’ zou ik waarschijnlijk schaapachtig aangekeken hebben. Toch deed ik het en het voelde goed.
Regelmatig heb ik daarna even bij haar op haar kamertje gekeken. In alle rust. Rust die moeders ook gevonden leek te hebben, ze lag er vredig bij. Haar handen gevouwen op haar schoot. De Alzheimer was van haar gezicht niet meer af te lezen. Ze was daar waar ze graag wilde zijn. Die religieuze gedachten waren in die dagen een grote troost en wij voelden het toen ook echt zo: moeders is in de hemel, daar waar geen zorgen meer zijn of pijn.
Na haar begraven te hebben, pak je het echte leven schijnbaar direct weer op. Volgende week is het kerst. Ik kijk er nu naar uit. Eventjes helemaal niets, eventjes als gezin en familie bij elkaar komen, gezellig. Niets moet alles mag. Maar ook is daar de lege plek in het Moarhoes in Westerwijtwerd. Voor mij kijkt moeders mij nog enigszins verbaasd aan op de familiefoto geschoten ter ere van pa en moe hun zestigste huwelijksjaar.
Ik moet denken aan een mooi rouwkaartje die we gekregen hebben. Mooie herinneringen van een zuster die moeder ’s avonds wel eens naar bed bracht. ‘Du mie ev’n een pepermuntje laiverd en most er zulf ook ain nem’n hoor!’ Een enkele keer ging ik ’s avonds wel eens naar haar toe wanneer ze net op bed lag. Dat had ik eigenlijk vaker moeten doen, bedenk ik mij nu. Want met een beetje geluk prevelde ze er dan heerlijk tevreden op los. ‘Wat mooi das der bist, dat had ik nooit meer docht. Aans lig ik hier ook zo allain.’
Ik ga nog steeds regelmatig naar Hippyhoes, pa woont er immers nog steeds. Wanneer ik op de eerste verdieping kom, zit moe niet meer op Meerzorg. Normaal zag ik haar direct zitten wanneer de deur open stond. Wanneer ze er niet was, zat ze op de WC of was ze met een broer of zus aan de wandel. Daar genoot ze van. Op de derde verdieping is haar kamer leeg, het naambordje definitief verwijderd. Van geprevel is geen sprake meer. Kerst zal anders zijn dit jaar, voor het eerst een definitief lege plek tijdens het kerstdiner. Wat blijft zijn de dierbare en mooie herinneringen. ‘Gezellig hé, neem der nog moar ain laiferd…..’