Onlangs schreef ik een verhaal over het oude MAVO-schoolgebouw dat binnenkort tegen de vlakte gaat. Het werd een cult-verhaal. Steeds meer mensen deelden via Facebook hun herinneringen over deze bijzondere tijd. Ik bedacht mij later dat er straks nog meer jeugdsentiment tegen de vlakte gaat. Want ook de Wicher Zitsemaschool zal over niet al te lange tijd afgebroken worden…
Een enkele keer loop ik nog wel eens door dit gebouw heen. Dat vind ik bijzonder hoor, alsof je ruim dertig jaar terug gaat in de tijd. Je ziet jezelf weer zitten in de klas, mooie herinneringen en prachtige verhalen komen bovendrijven.
Dankzij het MAVO-verhaal kwam ik er achter dat juffrouw Tempel, één van de heel oude stempel, in januari 101 wordt. Toen ik in de eerste klas zat, zwaaide ze net af. We zaten allemaal in de aula en mevrouw Tempel zat in een mooie stoel op het podium, ongetwijfeld ingetogen te luisteren naar mooie afscheidswoorden. Ik heb dus geen kennis mogen maken met haar liniaal. Ze was niet vies van een corrigerend tikje op zijn tijd…
Volgens mij had ik in klas een en twee les van juf Klinge. Tussendoor trouwde ze ook nog een keer en toen werd het juf Eckhardt. We zijn met zijn allen naar haar bruiloft geweest. Samen met het beroemde gospelduo Elly en Rickert mochten we het bruidspaar toezingen. Vaag staan mij de handvaardigheidlessen van juf Mekel bij, maar deze kunnen ook in een later stadium gegeven zijn.
In klas drie verhuisden we naar het andere eind van het gebouw. En daar kregen we les van meester Zuidhof. Daar heb ik al eens een heel epistel aan gewijd. Prachtige verhalen over Snuf de Hond, psalmen en gezangen meezingen terwijl Jan passioneel achter zijn orgel (of toch piano) zat en middels de topografische kaart van Nederland werden de provincies ontdekt en niet veel later de Europese landen met hun hoofdsteden.
Na de pauze stonden we met zijn allen twee aan twee in de rij. Meester Zuidhof kwam dan met zijn gestrekte linkerhand, in zijn rechter steevast een kopje koffie, dicht langs die rij en wee de gebeente van degene die in aanraking kwam met zijn linkerhand. Twee jaar hebben we mogen genieten van mans kunde en gedrevenheid en daar ben ik zeker niet minder van geworden. Klas vier was ook de klas waarin ik kennis maakte met Yvonne Veldman, het mooiste meisje van de lagere school…
In klas vijf maakten we kennis met meester Pruiksma, hij woonde ooit op de hoek van de Burchtstraat/Onno van Ewsumlaan. In zijn klas werd de piano ingeruild voor de gitaar. Verder is er weinig te vermelden over klas vijf, althans roept deze tijd bij mij weinig herinneringen op. Over klas zes des te meer. Daar kregen we les van meester Schreiber, een Fries met Groningse invloeden, tevens hoofd van de school. Fré was ook van de mooie verhalen en van het zingen. Volgens mij werd in deze klas een grote musical ter ere van 125 christelijk onderwijs in elkaar geflanst.
Heuveltjesdag met juffrouw Van Heuveln was ook een begrip. Genieten hoor van de dictees, een schriftje vol spreekwoorden en gezegdes en de bijbehorende betekenissen en natuurlijk de schitterende natuurkalender! Prachtig om in elkaar te zetten met vaak een 10++ als gevolg. Met klas vijf en zes gingen we ook op schoolreis. Met pokkenweer op de fiets (!) naar Lauwersoog om vervolgens drie dagen te verregenen op Schiermonnikoog.
De pauzes waren onvergetelijk op het grote schoolplein. ‘Schipper mag ik overvaren’ en uiteraard tikkertje spelen waarbij de rij met ‘getikten’ steeds groter werd en daardoor ook de kans om zelf getikt te worden. En wat te denken van het voetje voor voetje schuifelen over de stangen van het hekwerk om van het ene paaltje naar het andere te komen. Soms gleed je voet weg en dan kwam je met je klokkenspel op de ijzeren stang terecht wat tot het nodige jodelwerk leidde.
Dan was je nog ongeruster wanneer je naar de schoolarts moest. Ik zie mij daar nog in het gezelschap van mijn moeder in mijn onderbroekje in de lerarenkamer staan. ‘Even op je handrug blazen’, gebood de oude vrouwelijke schoolarts en dan keek ze even in je onderbroek of de balletjes al ingedaald waren…… De komst van de schooltandarts was ook altijd een crime. Het huilen stond ons nader dan het lachen toen de bus bij school parkeerde. In de winter is het ons eens gelukt om de tandartsen met sneeuwballen te verjagen. Tijdelijk natuurlijk want na ingrijpen van het lerarenkorps kwamen ze gewoon weer terug.
Mooi eigenlijk, die herinneringen uit de tijd tussen je zesde en twaalfde levensjaar. Jammer dat ook dit stukje geschiedenis uit je prilste leven er straks niet meer is. Wees welkom om ook over deze tijd mooie verhalen en herinneringen te delen via Facebook!
(Foto’s afkomstig van de Facebookpagina Wicher Zitsemaschool.)