Het was een mooie februariwoensdagmorgen, de laatste van deze maand. Ontspannen tufte ik in de rode Rover van mijn vader naar Kloosterburen. De plaats waar de Open Coffee Club ’t Hogeland deze maand neergestreken was. Mijn liefde voor de gemeente De Marne zal inmiddels bekend zijn. Na Baflo, volgde afslag Saaxumhuizen om vervolgens niet naar Pieterburen te gaan. Uiteindelijk bereikte ik de plaats van bestemming via Broek, Molenrij en Kleine Huisjes.
Hoge verwachtingen qua opkomst had ik niet over deze ochtend. Toen ik uiteindelijk het juiste lokaal van de voormalig katholieke basisschool binnen kwam, werd ik hartelijk begroet door een klein maar select gezelschap. Gelukkig druppelden later nog enige vaste koffieclubgasten binnen. Het zal rond een uur of 10 geweest zijn toen Maria Madelon, kunstenaar, artiest en gastvrouw ineen, over haar werk begon te vertellen.
En dat deed ze op een bijzonder boeiende en enthousiaste manier. Ze vertelde over haar schilderwerk, over haar eigen taal die ze zelf ontworpen en doorontwikkeld had, over teksten die ze hierdoor om kon bouwen in een soort van hiërogliefen en over haar zoektocht naar geluk en de ongekende mogelijkheden die er waren in dit ruime gebouw met de vele lokalen. En over de laatste zaterdag van de maand waarin ze met haar partner uitgebreid kookte voor haar gasten om daarna over haar werk te vertellen, waarna haar vriend afsloot met een soort van huiskamerconcert…
Het werd stil in het lokaal, je kon een speld horen vallen. George liet zich echter niet van de wijs brengen. Vanuit zijn communicatie- en marketingachtergrond vroeg hij aan Maria wat hij nu thuis moest vertellen over haar werkzaamheden. Ze dacht even na. “Eigenlijk ben en breng ik geluk!”, zei ze overtuigend. Wellicht klinkt dat een beetje arrogant maar deze gedachte verdween snel toen ze er nader op inging.
Ze vertelde over naar zoektocht door het leven. Over de diepe dalen die ze gekend had. Dat het haar niet allemaal aan is komen waaien. Dat ze vroeger toen ze 3 jaar was al de wens uitsprak dat ze later gelukkig wilde worden en dat ze dat geluk iedereen gunde. Dat ze, nu ze de 50 naderde, haar puberjaren eindelijk achter zich had gelaten en nu in de gelegenheid was alle dagen dat te doen waar ze zelf zin in had. Dat dit misschien wel financiële offers vraagt maar dat ze nu ook alle dagen geniet. Dat ze haar eigen hoogste staat van geluksgevoel had weten te creëren en ook het vermogen had om die ‘state of mind’ vast te houden.
Ik merkte dat ik in een soort van sacraal gebeuren werd gezogen waarbij de filosofie niet geschuwd werd. ‘Geluk kan enkel groeien als je ook het droeve kent!’, dat was een beetje de tendens van de gesprekken die ontstonden en waarbij ook eigen negatieve ervaringen en gevoelens vrijuit werden uitgesproken. Dat je een geluksgevoel enkel kunt ervaren wanneer je ook van het ongeluksgevoel geproefd hebt.
De man van de mooie woorden nam ons mee naar zijn werkverleden. Naar de tijd dat hij het idee had alle dagen in de gele trui rond te rijden in een peloton van hongerige verkopers. Targets werden altijd met gemak gehaald en het leven lachte hem toe. Totdat de afdeling waarvoor hij werkte zo maar opgedoekt werd en zijn werkgever hem niet meer nodig had. Bij zijn volgende werkgever kreeg hij een ongeluk. Gewoon thuis overigens tijdens een lullig klusje. Toen hij opbelde dat hij enige tijd uit de running was, kreeg hij niet snel daarna een telefoontje dat hij niet meer terug hoefde te keren…. Graag zou hij de gevoelsmatige rode lantaarn binnenkort weer willen inruilen voor de gele trui.
Zelf mocht ik vertellen over het diepe dal waarin ik terecht kwam, toen mijn proeftijd in Winschoten niet verlengd werd. En dat dit gegeven achteraf misschien wel het beste is wat mij ooit is overkomen. Zo kwam ieder met zijn of haar eigen persoonlijke verhaal…
Het was een sacraal gebeuren daar in Kloosterburen, bedenk ik mij achteraf. Met een blij gevoel stapte ik in de auto en genoot van mooie zonnestralen die hun lichten lieten schijnen over ons prachtig Hogeland. ‘Ik ben en breng geluk!’ Mooie woorden en misschien ook wel waar. Op de weg terug en thuis kies ik er bewust voor om even te genieten en te schrijven over enige geluksmomentjes in Kloosterburen….
Meer weten over Maria Madelon? Check: www.mariamadelon.nl.