Laatst had ik maar zo een onweerstaanbare impuls om de school waar ik grotendeels mijn studententijd heb doorgebracht te bezoeken. Miranda moest voor een gesprek naar PsyQ en daarna zou de Mediamarkt door ons worden aangedaan. Ik moest dus even op haar wachten aan de Hereweg en het Van Hall Instituut ligt op een paar honderd meter lopen. Van Hall Groningen bestaat inmiddels niet meer. Uitgeruild met Leeuwarden tijdens het herenakkoord. Van Hall Groningen is inmiddels AOC Terra geworden…
Daar liet ik mij niet door afschrikken. Eerst maar eens om het kassencomplex naar beneden gelopen. Daar staat nog een gebouwencomplex en ook de gymzaal wordt nog steeds gebruikt. Ik negeerde verbaasde gezichten van MBO-leerlingen die zich vertwijfeld afvroegen wat ik daar te zoeken had. Via een nog steeds in gebruik zijnde zijdeur ‘sloop’ ik naar binnen. Feilloos wist ik de weg naar de kantine weer te vinden. De plek waar we vroeger altijd zaten te klaverjassen in de pauzes, lachte mij weer toe. Daar waar Wim het spelletje leerde (?) en Herman Antuma en de Tukkerse genie Hugo van Benthem (ik hoop niet dat hij zich een delirium gezopen heeft) de tafel completeerden…
Even later zwerf ik door de gangen. Veel oude herinneringen komen weer boven. De propedeuse heb ik eigenlijk vrij eenvoudig gehaald. Alleen bij de module technisch tekenen ging ik gruwelijk onderuit. ‘Meten is weten en gissen is missen’ zei docent Ellen altijd en hij beloonde mijn tentamen met een 2,3. Ruimtelijk- en technisch inzicht heb ik nooit gehad inderdaad.
Markante leraren komen weer op mijn netvlies, ze zijn ons helaas ontvallen. Westenbrink heette hij geloof ik, de man die ons precies wist te vertellen hoe het tijdens een module verging. ‘Eerst moet je bijkomen van de vorige tentamenweek, dan moet je er even weer inkomen, vervolgens zijn we allemaal nog een weekje ziek en voordat je het weet heb je opnieuw tentamens.’ Hij was inderdaad regelmatig ziek. Ook hebben we nog les gehad van de legendarische Meent van der Sluis. De Van der Sluis inderdaad die nu postuum geëerd wordt omdat hij zich toen al druk maakte om de bodem en de bevingen. Zijn theorieën werden weggehoond om vervolgens verketterd te worden door de NAM…
De eerste anderhalf jaar verliepen zeer voorspoedig. Maar na de kerstvakantie 1991 ging het opeens mis. Ik moest een stagekeuze maken en het was net alsof langzaam maar zeker de boze buitenwereld na schooltijd bezit van mij nam. Het ging van kwaad naar erger en op den duur liep ik rond met ideeën om school maar vaarwel te zeggen. Op aanraden van de mentor en decanen besloot ik om maar een tijdje thuis te blijven…
Wonderwel heeft dit halfjaar mij geen grote achterstand opgeleverd. De eerste 2 vakken lagen mij goed (biologie en communicatie waarbij we een interview moesten uitwerken en notulen moesten maken) en maart/april werd grotendeels opgeslokt door een groot verslag voor het onderdeel ‘Ruimtelijke Ordening’ waarbij buurman Wim een briljant verslag schreef die het ULV-gebeuren in ons gebied de nek heeft omgedraaid. Dit verslag heeft de kranten nog gehaald. Het cijfer compenseerde moeiteloos de 3,4 op mijn tentamen.
Alleen het onderdeel Meteorologie heb ik gigantisch verkloot. In mei/juni kreeg ik de kop er weer een beetje doorheen waardoor de onderdelen Bodem/Water met opvallend gemak gehaald werden. Raar dat dit nog allemaal haarfijn in mijn geheugen opgeslagen zit, al wandelend door de schoolgangen komen deze perikelen langzaam maar zeker weer boven.
Het 3e jaar verliep gelukkig weer succesvol. Stages bij het Zuiveringsbeheer Groningen (waar straatgenoot Albert Stol op bureau Water de scepter voerde) en de beruchte olieraffinaderij North Refinery in Delfzijl via adviesbureau Diemen en van Gestel Groningen werden succesvol afgerond en ook de hertentamens voor Meteorologie werden binnengesleept.
En dus kon ik in het vierde jaar afstuderen. Buurman Wim en ik waren toen een half jaar onafscheidelijk. ‘Uniformering milieuzonering van industrieterreinen’ luidde de indrukwekkende titel van ons afstudeerverslag. Van onze verdediging is zelfs nog een video geschoten maar ik heb nooit meer de behoefte gehad om deze terug te zien. Met een 7 op zak waren de laatste benodigde studiepunten binnengesleept. Op de een of andere manier besloot ik het laatste jaar ook nog met goed gevolg een extra vak te volgen…
Even bekruipt mij de gedachte om naar de tweede etage te gaan en de decanen te vertellen dat het 25 jaar na dato toch nog redelijk goed met mij gekomen is, na een gigadip in het 2e jaar. In dat jaar werd het Van Hall Instituut even de Van Hell Instituut. Maar ik weet wel beter, die mensen zijn daar niet meer te vinden. Met gemengde gevoelens verlaat ik de groene school en kijk nog een keer achterom. Jonge studentes kijken mij met even afgeleide, leergierige ogen aan. Ik neem afscheid van mijn studententijd en loop via de Hereweg terug Miranda tegemoet. Daarbij een streep zettend onder een bewogen studentenverleden…