Vorig jaar heb ik heel veel over mijn ouders geschreven. Zij verkeerden dan ook in een precaire levensfase. Na 35 jaar aan de G.A.-straat 10 in Middelstum te hebben gewoond, wisten ze hun huis, dat al enige jaren in de verkoop stond, eindelijk te verkopen. En dat was ook precies op tijd. De laatste avond voor vertrek naar Toornwerd ben ik nog even bij ze langs geweest. Pa ging niet snel daarna op bed. Bekaf van de zorgen en de hulp aan moeder die niet veel meer kan.
Alvorens ze naar bed ging, hebben moeder en ik nog even over koetjes en kalfjes gekeuveld. Af en toe schonk ze me een mooie glimlach. Ik had niet het idee dat ze veel moeite had met de gedachte het huis te moeten verlaten. Vlak voor het slapen gaan schuifelde moeder nog even naar de WC, stapje voor stapje. Echt van harte ging het niet, vandaar dat ik haar maar even ondersteunde toen ze naar bed ging. Op het rand van het bed bleven we nog even praten, pa was al lang in dromenland. De slaapkamer kon wel een opkikker gebruiken aan het vervallen behang te zien. Dat zou niet veel later ook rigoureus gebeuren want het huis is inmiddels danig verbouwd.
Toornwerd werd geen doorslaand succes. Moeder was eigenlijk al te snel achteruitgegaan in haar geestelijke vermogens en had eigenlijk continue zorg nodig. En als die niet rap voorhanden was dan werd pa weer aan het werk gezet. Dagelijks probeerde ik wel een stukje met haar te lopen over de Ossengang richting kerkhof. Dit was een heidens karwei en een hele opgave voor ons beiden. Het was de tijd dat ze mij wel eens toebeet dat ik een beul was. Toch bedankte ze mij vaak voor de wandeling wanneer ik weer naar huis ging…
In juni kwam zus Aukje er achter dat er in Zonnehuis Hippolytushoes 2 kamers vrijstonden op de derde verdieping, schuin tegenover elkaar. Dat zou toch mooi zijn wanneer ze hier terecht zouden kunnen. Hoewel pa vroeger ooit wel eens aangegeven had dat het idee om in verzorgingstehuis terecht te komen hem helemaal niet aanstond. Maar met een tanende energieboog besefte hij dat het zo ook niet verder kon. En dus verhuisden mijn ouders voor de 2e keer in drie maanden tijd en vonden ze ‘hun Waterloo’ in Hippyhoes, op een steenworp afstand van mijn huis. Daar werden ze liefdevol opgenomen.
Moe gaat overdag naar Meerzorg waar continu iemand aanwezig is om haar te begeleiden en ondersteunen waar nodig. Pa vindt het prima op zijn kamer waar ze een grote televisie voor hem geïnstalleerd hebben. Echt veel energie voor andere dingen heeft hij toch ook niet en gelukkig blijft zijn dagelijkse Trouw hem trouw. Echt lang heeft hij in eerste instantie niet van zijn verblijf kunnen genieten. Door een val van zijn fiets brak hij zijn heup. Toen hij hiervoor in het ziekenhuis werd opgenomen, bleek hij ook nog eens een longontsteking te hebben opgelopen, of was het toch opgefietst?
En zo moest hij nog enige maanden in Innersdijk verblijven voor zijn revalidatie. Gescheiden van tafel en bed, merkte moeder in die tijd wel eens op. En dat na bijna 60 jaar onafscheidelijk te zijn geweest. Gelukkig waren beide echtelieden aan het einde van vorig jaar weer herenigd. Inmiddels hebben ze hun draai gevonden en is de rust min of meer teruggekeerd. Mooi dat dergelijke tehuizen er nog zijn, hoewel er wel aan alle kanten aan de poten van de zorg gezaagd wordt…
En zo is uiteindelijk de winter in hun leven aangebroken, of mogen we toch nog spreken van een verlate herfst? Zitten ze in blessuretijd of spelen ze nog steeds in zuivere wedstrijdtijd? Niemand die het gelukkig weet. Wel weet ik dat ze elkaar in 1949 tijdens een jeugduitwisseling van de kerken Garrelsweer en Onderdendam hebben leren kennen. Pa hierover: “Tijdens deze uitwisseling werd ik verliefd op Jurriena van Gennep die bij mijn oom en tante logeerde. Ik was heel gek op haar maar weet eigenlijk niet goed meer wat mij nu precies in haar aantrok. Jurriena had haar oog eerst op iemand anders laten vallen maar ik liet haar niet meer alleen…”
Op 12 oktober 1955 gaven ze elkaar het jawoord in Bedum om daarna een kruidenierswinkeltje in Westerwijtwerd te gaan bestieren. Vandaag 60 jaar geleden dus. De rest is geschiedenis. Bertus en Jurriena zijn vandaag een diamanten paar geworden, van harte gefeliciteerd! Zaterdag gaan we dit vieren in het Moarhoes in Westerwijtwerd. Vlak bij de plaats waar het allemaal begon, het winkeltje waar ik geboren ben. Gescheiden van bed en tafel maar nog steeds innig verstrengeld qua geest. Ik wens ze nog vele jaren in (relatief) goede gezondheid toe!!