Forever Young,
I want to be, forever young.
Do you really want to live forever?
Forever Young
Terugknallend in de auto over de Duitse snelwegen, hoorde ik het nummer ‘Forever Young’ van Alphaville langskomen op de radio. Het nummer was afkomstig uit 1984, aldus de radiopresentator. Het was rustig in de auto. Vele reiskilometers ontnamen de lust tot uitgebreide conversaties. En dus kon mijn uitgeruste geest rustig doorfilosoferen over het liedje. Zou u Forever Young willen zijn? Ik heb wel eens gelezen dat mensen zich gemiddeld op hun 71e het gelukkigst voelen in hun leven. Dat vond ik een verrassend bericht. Door de pensionering is het heilige moeten over. Mensen kunnen dan uitgebreider genieten van de kleinkinderen en hebben meer tijd om ze te verwennen dan toen ze zelf kleine kinderen hadden.
In 1984 werd ik twaalf jaar. Tijd om mijn lagere schooltijd vaarwel te zeggen. Ik zie nog een klasgenootje uitgelaten over het schoolplein lopen tijdens de laatste schooldag. Ze was blij dat iedereen over was gegaan naar een nieuwe school en dat niemand alleen achter moest blijven. Een mooie gedachte. Zou ik forever young willen zijn? En welke leeftijd zou nu eigenlijk het mooiste zijn?
Mijn lagere schooltijd was misschien wel de meest zorgeloze. Spelenderwijs leren, geen huiswerk, na schooltijd lekker voetballen met je vriendjes. De beslommeringen waar je ouders mee te maken hadden, leken nog ver weg. Maar het was ook de tijd dat je je moest schikken naar de strenge wetten van je opvoeders. En ’s avonds natuurlijk op tijd naar bed. Aan de ene kant heel veel vrijheid dus maar wel onder moeders vleugels. En de prangende vraag in het achterhoofd natuurlijk: wat zou ik later willen worden?
Wanneer ik aan mijn tienerjaren terugdenk ervaar ik een drukke tijd. Veel huiswerk op diverse scholen, vaak op het voetbalveld te vinden en de eerste vakantiebaantjes dienden zich aan. Maar ook een tijd waarin ik enorm gelachen en genoten heb. Je ouders lieten de teugels wat meer vieren, het werd ’s avonds hoe langer hoe later en het uitgaansleven werd ontdekt. De eerste diploma’s werden gehaald en het rijbewijs binnen gesleept waardoor je nog meer vrijheid kreeg. En natuurlijk de eerste zelfstandige en buitenlandse vakanties! Maar nog steeds de prangende vraag: wat zou ik later willen worden?
Volgen na de tienerjaren de twintigerjaren? De jaren twintig heeft natuurlijk een hele andere lading. Een studie milieukunde werd afgerond maar hoe nu verder? En na een jaartje bedrijfskunde volgde nog een militaire diensttijd. En dat kan ook niet iedereen zeggen. De eerste Vaste baan werd gescoord, nog steeds thuiswonend werd een klein vermogen bijeen gespaard. Wat hier mee te doen? Luxeproblemen zijn ook problemen natuurlijk. En zo had ik maar zo een eigen huis maar ook een eigen hypotheek en dus de zorg dat er brood op de plank moest komen. En genoeg geld natuurlijk voor de vaste lasten. Gelukkig nog steeds genoeg tijd en geld voor de geneugten des levens….. Maar nog steeds een prangende vraag in mijn achterhoofd: is dit nu wat ik wil?
Maar dan komen de dertiger jaren. Het forever young gevoel raak steeds verder naar de achtergrond. Het jeugdige gevoel raak je een beetje kwijt, links word je ingehaald door de nieuwe generatie. Ook de energieboog raakt iets eerder uitgeput. De dertiger jaren werden gebruikt om het huisje-boompje-beestje-verhaal te vervolmaken. Maar toen het huis vol zat was het vaste werk voorbij. Nieuwe kopzorgen dus want hoe moeten nu vier monden gevuld worden?
En met deze prangende vraag belandde ik in mijn veertiger jaren. De jaren die doorgaans ideaal zijn voor een midlifecrisis of een burn-out. Maar voor mij de tijd waarin ik mijn vrijheid terugkreeg. Waar het live your dream gehalte ineens op kwam zetten. En de tijd waarin ik eindelijk ontdekte wat ik eigenlijk het liefste wil. Vol passie bezig zijn met die dingen die ik echt leuk vind…
Forever young. Af en toe denk ik nog wel eens met weemoed terug naar de tijd dat ik dit in groep 6 op het schoolbord schreef ter ere van de verjaardag van meester Zuidhof. Een zorgeloos leven waarbij je gestuurd werd door je ouders. Maar zou ik ook daadwerkelijk terug willen naar die tijd? En als mensen op hun 71e het gelukkigst zijn, moeten dan mijn mooiste jaren nog komen? Of heeft ieder tijdperk zijn eigen bekoringen en zorgen?
Want in je zeventiger jaren zullen ongetwijfeld ook de fysieke ongemakken danig de kop opsteken. Ik weet het niet echt en laat het leven maar over mij heen komen. Het komt zoals het komt. Maar het nummer van Alphaville is prachtig en gaf mij ook mooi de gelegenheid om even weg te zwijmelen in mijn eigen herinneringen…