Stapels papieren op de tafel.
Tassen op de grond.
Overvolle wasmand in de bijkeuken.
Rondslingerende schoenen.
Telefoonladers in alle stopcontacten.
“En nou ist doan.” “Ik wil t nait meer.” “Vot ter mit.” Dat was de reactie van een van de deelneemsters toen ze zich opgaf voor “Het opgeruimde jaar van Handen uit de mouwen”. En wees eerlijk. Het zal voor iedereen herkenbaar zijn.
De tafel is nou eenmaal een plek waar snel stapels ontstaan. Want waar laat je al die papieren die van school komen, de kranten die nog niet uit zijn, of de tijdschriften die je nog wil lezen? En hoe krijg je je kinderen zo ver dat ze hun schoenen in het rekje zetten, hun jas ophangen en hun broodtrommel op het aanrecht zetten? Om dan nog maar te zwijgen over de was. Het lijkt of er nooit een bodem in die wasmand komt. Waar komt al dat vuile wasgoed toch elke dag vandaan?
’T Is wel even een stap om je op te geven voor zo’n cursus natuurlijk. Want daarmee geef je toe dat je niet blij bent met de situatie in je huis. Je schaamt je misschien omdat het niet lukt om je huis op orde te krijgen en bovenal netjes te houden. Dat zou je toch gewoon moeten kunnen?
Hoe deden onze moeders dat eigenlijk? Die leken er geen moeite mee te hebben. Zij hoefden ook niet werken. Waren elke dag thuis. Ze hadden alle tijd om het in huis op orde te houden.
Als je vier dagen in de week werkt, nog vrijwilligerswerk doet, meehelpt op school en af en toe ook nog eens iets gezelligs wil doen met je vriendinnen, blijft er maar bar weinig tijd over om met je huis bezig te zijn. Het is al knap dat de koelkast gevuld is en er elke dag eten op tafel staat.
Dus schamen? Nee, dat is zeker niet nodig. Ik complimenteer alle mensen die toegeven dat ze het even niet meer weten. En aangeven dat ze graag mijn hulp inschakelen. Dat is geen teken van zwakte. Dat getuigt van moed en kracht!!
Soms redden mensen het met een cursus zoals deze. Elke maand komt een groepje vrouwen samen die worstelen met het netjes houden van hun huis. Ze krijgen handvaten, praktische tips en kunnen ervaringen met elkaar delen.
Soms is er meer nodig dan een cursus. Om een goed beeld te krijgen van de hulp die ze nodig hebben, ga ik eerst kennismaken bij de mensen thuis. Zo kan ik zien hoe ze leven en wat hun woonsituatie is. Niet zelden doen deze mensen met angst en beven de deur op een keer als ik bij ze aanbel. De tranen staan in hun ogen en de deur gaat niet verder open, omdat dat simpelweg niet mogelijk is. Ik heb zo ontzettend veel respect voor deze mensen.
Ze geven toe dat ze het niet meer alleen redden. Dat ze hulp nodig hebben. Na al die jaren van ploeteren, doorgaan, proberen op te ruimen, honderd plannetjes, uitstellen en uiteindelijk niks verder gekomen, hebben ze actie ondernomen om verandering te brengen in hun situatie. Wat een moed is daarvoor nodig.
Ik ben blij met televisie programma’s zoals “ Leven in puin”. Het zijn misschien de extreme gevallen. Maar het haalt de problematiek wel uit de taboe sfeer. Er wordt over gesproken. En ik merk dat hiermee de stap om hulp te zoeken kleiner wordt. Voor sommige mensen is het zelfs nieuw dat je hier hulp voor kunt zoeken. Dat er deskundige mensen zijn die je daadwerkelijk kunnen helpen om weer orde te krijgen. Zover als de mensen in de programma, wil niemand het uiteindelijk laten komen.
Daardoor merk ik dat de drempel kleiner wordt om hulp te zoeken. Inmiddels zijn er heel wat deskundige collega organizers in Nederland die je kunnen helpen. Ze geven cursussen, workshops, of passende hulp thuis.
De cursisten van “het opgeruimde jaar” hebben inmiddels hun eerste bijeenkomst gehad. Ze waren opvallend open over hun situatie. Ze zitten immers allemaal in hetzelfde schuitje? Geen volgestouwde huizen, maar juist de stapels op tafel, de schoenen en de eeuwige was.
Ik vind het fantastisch om met ze te werken. Ze zijn leergierig, vastbesloten om iets te veranderen en enthousiast om aan de slag te gaan. Er wordt gretig gebruik gemaakt van de notitie boekjes en ze schromen niet om elkaar tips te geven. Mensen vragen zich nog wel eens af of mijn huis altijd spik en span is. Alhoewel ik eigenlijk altijd zorg dat ons huis netjes is als er cursisten komen (dat wordt immers van me verwacht als organizer) had ik dit keer juist niet opgeruimd. Ook hier lagen schooltassen, schoenen, laders, papieren en boeken op plekken waar het niet hoorde. De cursisten mochten een post-it blaadje plakken op alles wat herkenbaar was en wat hen irriteerde.
Het was mooi om te zien hoe herkenbaar dingen waren, waar dezelfde ergernissen lagen, maar ook hoe verschillend we daar in kunnen zijn.Spulletjes op de trap vind ik verschrikkelijk, maar voor anderen is dat juist een handige verzamelplek om spullen vervolgens mee naar boven te nemen. Structuur en opruimen is dan ook iets heel persoonlijks. Wat voor de ene persoon ergerlijk is, is voor de ander helemaal geen probleem.
Deze week komen mijn cursisten voor de tweede bijeenkomst. Ik zie uit naar hun ervaringen van deze eerste maand!
(Ellie Norden, 43 jaar en afkomstig uit Beilen, is een oud-klasgenoot van mij. En ook nog eens één van de 2 dochters van streektoalfunctionaris Fré Schreiber. Ze heeft een eigen onderneming Handen uit de mouwen ((www.handenuitdemouwen.com)). Daarnaast is ze ook nog eens de schrijfster van het boek ‘Mam, hoe gaat dat dan?’ en verkozen als Business Mom of the Year 2013 van het Noorden!