Laatst las ik een mooi vakantieverhaal van iemand die in het buitenland zijn auto had geparkeerd op een parkeerplaats. Bij terugkomst bleek de slagboom van de parkeerplaats naar beneden te staan. En kom dan nog maar eens weg. Zelf hebben we ook wel eens zo’n akkefietje beleefd tijdens een vakantie in Portugal. Toen konden we onze auto aanvankelijk niet eens weer vinden omdat de ruimte waarin we de auto geparkeerd hadden helemaal afgesloten was. Maar dat verhaal haalt het niet bij een bizarre vakantienacht halverwege de prachtige Samariakloof……
Om daar één en ander over te vertellen moet ik u als lezer mee terugnemen naar de zomer van 1999 toen we als vriendengroep op Kreta verbleven. Een jaar eerder was deze prachtige kloof door een gedeelte van onze groep al eens bewandeld, alleen toen alleen naar beneden. Voor de 1999 editie ontstond het plan om de kloof zowel van boven naar beneden als vice versa te veroveren…
‘De wandeling door de Samaria Kloof is een geweldige, intense ervaring,’ zo lees ik ergens op internet. Het is de smalste kloof ter wereld. Eerst moet men 1200 meter afdalen om te beginnen aan de prachtige wandeling van 16 kilometer…. In mijn beleving was de afstand 13 kilometer maar deze beschrijving maakt het verhaal nog heroïscher.
Een der deelnemers, Sir Frans de Bont, had mij van te voren de kop al aardig gek gemaakt over de zwaarheid van de te ondernemen tocht. Inwendig nam ik mij voor om hem helemaal kapot te lopen maar helemaal gerust op een goede afloop was ik niet echt. We beleefden toen met de nodige zware stapavonden bepaald niet de gezondste en rustigste vakantie aller tijden…
Voordat we aan de kloof konden beginnen moesten we eerst nog 3 a 4 uur in de auto zitten. Zodoende begonnen we op het warmste tijdstip van de dag aan de afdaling. En dat ging hartstikke mooi. Regelmatig zetten we een tussensprintje in, daarbij vele toeristen inhalend. Oog voor het prachtige natuurschoon hadden we nauwelijks, we moesten immers ook nog weer naar boven…
Tot grote ergernis van Frans viel de laatste kilometer van de kloof in het water. Wanneer de kloof verlaten werd, mocht je niet meer naar binnen. Onze uitdaging, de kloof helemaal van het begin tot het einde bewandelen, verviel daardoor. Maar zo erg was dit nu ook weer niet, want het was inmiddels 3 uur en het zwaarste gedeelte, naar boven klimmen inderdaad, moest nog komen. En dat hebben we geweten…
Want ongeveer halverwege de terugtocht, rond een uur of 5, kwam Frans zijn doorgaans zeer goed getrainde lichaam intern hevig in opstand. En wel zo hevig dat we ons toch wel enigszins zorgen begonnen te maken na aanvankelijk hem nog even hevig gedold te hebben. Maar toen Frans lijkbleek wegtrok, van onderen leeg liep en geen stap meer kon verzetten, sloeg de paniek licht toe. Gelukkig bevond zich een kilometer verderop een EHBO post waar we Frans met vereende krachten heen hebben gedragen…
De behandelend arts keek ons vol ongeloof aan. Op het warmste moment van de dag naar beneden rennen en dan vervolgens ook weer naar boven klimmen? ‘Crazy Dutchmen’, zo vloekte hij zacht binnensmonds. Frans bleek totaal uitgedroogd te zijn en moest aan het infuus. Al zijn spieren waren verkrampt en hij had geluk gehad want voor hetzelfde geld had de verkramping ook zijn hartspier bereikt…. Frans kreeg het nadrukkelijke advies om eerst te rusten en pas de volgende dag verder te gaan…
En terwijl Wim, PJ en Hans doorploeterden om boven in een hotel te overnachten brachten Frans en ik de nacht in de wildernis door, halverwege de prachtige Samariakloof. Voor het slapen gaan kregen we nog een klomp oud brood en een fles water toebedeeld alsmede wat oude dekens. Wie weet wie zich hier in een grijs verleden nog meer in ingegraven had…
En zo ging een bruisende nacht in het uitgaansleven aan ons voorbij. Hiervoor in de plaats een overnachting in een uitgestorven kloof, die hunkerend wachtte op een nieuwe stoot toeristen om al haar moois aan te laten zien. Wij lagen al om 20.00 uur in de ruststand, ’s nachts geteisterd door allerlei vliegen, om ’s morgens in alle vroegte te vertrekken. Een tip voor de genoten gastvrijheid werd door de arts weggewuifd. Hij had liever dat we in het vervolg wat beter na zouden denken alvorens dergelijke idioterie uit te halen…
Zeven jaar later hebben we de tocht nogmaals gelopen, op en neer inderdaad. Toen sprintten Kees en Patrick vol enthousiasme helemaal naar beneden. Frans en ik deden het wat rustiger aan, wijs geworden door eerdere ervaringen. Toen we ’s avonds om 20.00 uur bovenkwamen waren de toenmalige youngsters helemaal gevloerd. Ik hoor het Patrick nog zeggen, één kilometer voor de top: ‘Laat mij hier maar liggen, ik kan niet meer’.
Maar het is hoe dan ook een prachtige kloof en een geweldige ervaring. Misschien, heel misschien, krijgen we ooit nog eens zo’n kans… Rustig aan, is dan mijn advies. Want de kans is dan groot dat ik de Griekse arts weer hoor mompelen, ‘Crazy Dutchmen’…