Het is een willekeurige donderdagavond iets na negen uur. Een gevarieerde maar in bijna alle opzichten zeer afgetrainde groep mannen neemt plaats in de kantine van de plaatselijke voetbaltrots; het vierde heeft hard en geconcentreerd getraind. Op een verdwaalde sparood en een kop koffie na is de consumptievoorkeur duidelijk; goudgeel en geleverd in een handzame verpakking. Het kopje koffie is voor Bert Koster, fris gedoucht en de kuif weer op vlieghoogte. Iedereen weet dat Bert zijn fabelachtige techniek op het veld combineert met een carrière als columnist en schrijver over van alles en nog wat op elke gewenste plaats. Het kopje koffie is maar een tijdelijke afwijking; als de bodem in zicht komt schakelt hij soepel over naar de eerder genoemde standaardconsumptie. Tijdens deze handelingen komt het gesprek over zijn site en columns op gang. Blijkbaar heb ik hierbij op enig moment een soort enthousiasme uitgestraald want ik krijg vrij snel na deze avond een mail van Bert; ik word uitgenodigd een gastcolumn te schrijven. Het mag overal over gaan, hij is zeer overtuigd van mijn geschiktheid en 800 tot 1000 woorden zijn al genoeg. Ik reageer snel en stem toe; ik zal nadenken over een onderwerp en kondig aan van me te laten horen als de column klaar is.
Bert reageert ook snel. Hij is blij met mijn bereidwilligheid maar niet met mijn vrijblijvende planning. Wat wil het geval? Henk Medema is al klaar met zijn gastcolumn en staat al ingepland. Mijn column staat als volgende op de rol. Met deze mail legt Bert met een voor hem kenmerkende en vloeiende schijnbeweging het spel naar de andere kant van het veld. Van een ontspannen vrijblijvende vraag wordt de druk op twee manieren opgevoerd. Niet alleen heb ik opeens een deadline, ik heb ook de druk van het feit dat Henk Medema al succesvol aan de vraag heeft voldaan! Dit heeft alles in zich om mijn prille carrière op het columnistenpad in de knop te breken. Ik besluit om me niet te laten kennen, start de computer op en begin. Om er zeker van te zijn dat ik ga leveren opent Bert ook het drukmiddel van social media. Via Twitter kondigt hij aan dat mijn bijdrage aanstaande is. Niet bezwijken nu, schrijf!
Maar waarover? Het toetsenbord van mijn laptop wacht geduldig op mijn aanwijzingen. Als een mantra herhaal ik het zinnetje: ‘het mag overal over gaan’. Dat brengt het aantal opties niet echt terug tot beheersbare proporties…..Zou Bert echt alles plaatsen? Over elk onderwerp? Dat zal toch niet? Bert zal toch wel ingrijpen als ik het bijvoorbeeld vlak voor de verkiezingen over politiek ga hebben? Voor de enkele lezer die het niet weet; Bert is een trouw en actief lid van het CDA. En ik ben dat niet. Mijn stem zal niet naar het CDA gaan en dus ook niet naar Bert die, trouw als hij is, zijn naam weer op de kieslijst van zijn partij heeft laten zetten. Zal hij mij de ruimte laten om dit onderwerp wat uit te diepen? Laten we eens kijken!
Bij iedere verkiezing stem ik met plezier op de partij waar ik al jaren lid van ben. Soms in volle overtuiging, soms met wat tegenzin omdat het niet altijd gaat zoals je gehoopt had. De gemeenteraadsverkiezingen zijn in meerdere opzichten bijzonder. Ze gaan, in tegenstelling tot wat de media ons willen doen geloven, over onze directe omgeving. Waar we leven, wonen, sporten en waar onze kinderen opgroeien en naar school gaan. Wat mij betreft komt daar in dit specifieke geval nog een bijzonderheid bij. Meer dan ooit stem ik dit keer niet op een partij maar op een persoon. Ik stem op Bé. Omdat hij bereid is al zijn tijd en energie te willen steken in mijn omgeving, waar ik leef, woon, sport en waar onze kinderen opgroeien en naar school gaan. Dit ondanks het feit dat een keuze voor de politiek niet de makkelijkste is. Je wordt zelden overladen met complimenten, voert vaak een strijd van lange adem en je krijgt geen enkele garantie op succes. Hij is kandidaat vanuit de overtuiging dat je mee moet doen als je wilt dat er wat verandert. Dat is de reden dat ik op 19 maart het vakje bij zijn naam zo rood kleur als ik maar kan. En natuurlijk omdat het je broertje is hoor ik u en Bert denken! Dat ook. Ik ben het als nuchtere Groninger niet zo gewend om te zeggen dat ik trots ben. Maar nu ben ik het. Bé heeft vol overtuiging gekozen voor de politiek, staat zijn mannetje, debatteert als Brugman en doet wat ik nooit gedurfd heb; loslaten wat je hebt en kiezen voor het onbekende. Mijn broertje is mijn broer geworden en gaat mooie dingen laten zien als meer mensen op 19 maart gaan doen wat ik ga doen.
En nu afwachten of Bert deze column plaatst!
(Pieter Schollema is algemeen directeur van BügelHajema adviseurs en daarnaast mijn trainingsmaat tijdens de donderdagse voetbaltraining van de VV Middelstum)