Soms zou je willen dat de hele wereld er uit zou zien als een feesttent. Als een Sunsation feesttent bijvoorbeeld. Met overal om je heen vrolijke mensen, gemoedelijkheid, klantvriendelijkheid vanachter de bar of muntenverkoopwagen en vrolijke muziek die hoe later het wordt (de late uurtjes of toch de kleine uurtjes?) steeds meer op hemelse klanken begint te lijken. Een zorgeloosheid die langzaam maar heel zeker, allicht ingegeven door enige alcoholische versnaperingen, bezit van je neemt. Beetje bij beetje kom je los, nemen the positive vibes bezit van je lichaam, die steeds heviger wil meebewegen op de verlokkelijke klanken van de muziek.
Handen worden geschud, schouderklopjes uitgedeeld. ‘Man, dat is lang geleden, alles goed?’ of ‘Mooi om je weer te zien’. Een innige omhelzing volgt. En soms, als Cupido op scherp staat en als een echte scherpschutter schiet, gevolgd door een innige zoen.
Hmmmmmm, de hormonen gieren door het lichaam. De dagelijkse beslommeringen raken hoe langer hoe meer op de achtergrond, dat zijn de bekende zorgen voor morgen. Syrië? Dat is toch geen wereldse brandhaard maar een prachtig vakantieoord? Dreigende werkloosheid? Onmogelijk, ons bedrijf draait als een tierelier! De pijntjes die dagelijks gevoeld worden verdwijnen hoe langer hoe verder achter de horizon. Degradatiegevaar? Morgen speel ik ongetwijfeld weer de sterren van de hemel. Zoals ik me nu voel kan ik de hele wereld aan. En binnenkort schrijf ik een essay die mijn wereldwijde doorbraak wordt als tekstschrijver, dat kan niet anders…..
Zo af en toe heeft een mens dit nodig denk ik. Even de boel de boel laten, even alle zorgen op zij zetten. Even genieten van al het moois wat het leven ook zeker te bieden heeft. Ook in een feesttent kan de natuur heel mooi zijn en verder ontluiken als ware het een krokus of een rode roos. Jong en oud zijn samen één, de sekses raken hoe langer hoe meer met elkaar verweven, aan het einde van de avond word je er weer ouderwets uitgeveegd door het personeel. Misschien is er nog net tijd voor een snelle snack of semi gezond broodje kroket. De uitsmijters worden met een welgemeende handdruk bedankt voor bewezen diensten en voor de geboden veiligheid. Wanneer er geen handgemeen is gesignaleerd (of bommen zijn ontploft) dan maak je nog een snerende opmerking over een gemakkelijke manier van geld verdienen en al schaterlachend ga je de donkere nacht tegemoet. Het licht en het bruisend geheel achter je latend als een energiebron waardoor je er weer helemaal tegenaan kunt.
Hetzelfde fenomeen kan ik bij de kinderdisco signaleren. Onder leiding van kindervriend en deejay Peter Zuidhof gaan ook onze jongste dorpsgenoten volledig los. Onbevangen nog, geen weet van de wereld om hen heen. Zich veilig en onbezorgd voelend onder het wakend oog van moeders de vrouw, de intens van hun welverdiende pensioen genietende opa en oma, of iemand anders die voor hun zorgt. Met de vrolijke klanken van K3 of de Kabouter Plop medley als welkome vrienden.
De eerste polonaises worden ingezet als ware het de normaalste zaak van de wereld. Vriendinnen worden nog even stevig omhelst, het kan nu nog. Volgend jaar volgt misschien wel een scheiding waarbij ieder zijn eigen richting volgt. Weer een stapje verder op de maatschappelijke ladder van het groter, ouder en volwassener worden. Volgend jaar geen K3 maar wellicht toch een voorzichtig debuut op de Dance Event?!
Jazlijn merkte het o zo gevat op. ‘Ik ga met je mee naar de feesttent en dan gaan we samen lekker dansen….’, zei ik tegen haar. ‘Ik ga alleen dansen Bert, en als ik dan zin heb in iets lekkers dan kom ik bij jou’. Tja, mooi dat het zo kan. Dat zou iedereen wel willen hè. Onbezorgd plezier maken en als je iets nodig hebt dan kun je dit gewoon vragen en dan krijg je het. Als hemels manna, uitgestrooid tijdens de Sing-in bijeenkomst op de zondagmiddag en waar je ook nog de boodschap mee krijgt dat je heel bijzonder bent! Als gratis eten en drinken als dank voor jarenlange inzet voor het vrijwillig vrijwilliger zijn van Sunsation op de zondagavond. Gewoon omdat het (nu nog) kan…
Dit weekend gaan we nog even lekker genieten. Desnoods met ‘De neus umhoeg’, gelaten accepterend dat het slecht een kwestie is van geduld dat heel Middelstum Limburgs lult… Onder het genot van een Twents biertje of, nog beter, een Friese kruidenbitter gaat ook de palingsound van de 3JS er in als een Rene Beckers kroket. Nog één keer alle voetjes van de vloer, helse pijnen trotserend (bijna Abraham en overbuurman Martin R. citerend), gaat Middelstum aankomend weekend nog twee dagen los. Wordt Sunsation weer een onneembare Donjon veste voor de dagelijkse beslommeringen en worden zelfs onze Oosterburen onze grootste vrienden!
En de after feesttent dip? Tja, leef bij de dag, dat zijn inderdaad de zorgen voor morgen! Ik zie alleen een beetje aan tegen de zaterdagmorgen. Dan sta ik vroeg op om mee te mogen met de Groninger Bodem Beweging Bus die op een 
dorpenronde langs 11 dorpen in onze provincie gaat. Hiermee aandacht vragend voor de poster ‘’t Vuilt hier nait vaaileg’’ Eens kijken wat voor volk hier op af komt. Het levert vast wel weer inspiratie op voor een nieuwe column!